Из скромницы в лидера
В школьные годы я не была ни отличницей, ни лидером, но и серой мышкой меня сложно было назвать. Скорее так, мне трудно было говорить что-то перед незнакомыми людьми, но в кругу друзей я чувствовала себя комфортно.
Все резко изменилось в колледже. Соревновательный дух, который наполнял нашу группу, подгонял мое развитие. Мне стало необходимо быть первой, лучшей, отличницей и лидером. В тот период начал формироваться мой характер, с которым я живу сейчас. Никто не смог бы предположить, что из скромной девочки получится бизнесвумен. Хотя, было кое-что, что не изменилось со временем.
Примерно с 7 класса я начала зарабатывать и понимать цену деньгам. Наверное, какую-то роль сыграли и наши детские игры с дедушкой. Я сама уже не помню, так как мне было год или два, но родители до сих пор вспоминают, как он приходил с пенсией, раскладывал деньги и давал мне играться, перебирать, считать их.
Можно сказать, что врождённая способность грамотно управлять финансами вкупе с привитым родителями трудоголизмом сделали из меня ту, кем я являюсь сейчас. Наша профессия сама отсеивает тех, кто с ней не справится. Из 30 человек в стандартной группе медколледжа около 10 уйдут сразу, ещё на первом курсе столько же окончат обучение, но медицинскую карьеру не продолжат. 10 оставшихся начнут работать, будут делать это неплохо, только все равно лишь половина из них сможет открыть собственный кабинет или клинику.
Первые деньги
Первые деньги я заработала подростком. Первого сентября, когда все рассказывали о том, как они ездили на море, в летний лагерь или ходили на речку, я могла похвастать как с утра до вечера работала на рынке. Кому-то покажется, что таким образом я лишила себя детства, но в тот момент мне этого хотелось. Я работала ради финансовой независимости. И покупая какую-то безделушку, точно знала, чего мне стоила эта покупка. Так за работой прошло и лето перед поступлением в колледж. Все заработанные деньги я решила потратить на золотые украшения. Не знаю почему, просто захотелось быть красивой и все. Встретив меня, всю обвешанную драгоценностями, мои одногруппники решили, что я «золотой ребенок», очередная девочка, за которую все делают родители.
Мнение о себе мне удалось изменить по ходу обучения. Многие стремились сразу найти работу близкую к медицине, и я не исключение. На 3-м курсе устроилась медсестрой в стоматологию за 20 тысяч, там пришлось выполнять и функции санитарки. Это было ничтожно мало, но я понимала, что здесь я могу получить опыт, увидеть, как на самом деле все устроено в медицинской организации. Честно скажу, сумасшедшее было время. Я была в постоянной дороге между работой, учебой и домом. Уставала, выматывалась, но без этой гонки в режиме нон-стоп я бы просто не смогла.
В чужой стране
Для девушки, которая никогда не выезжала за пределы Казахстана, уехать учиться в другую страну - было стрессом. Все усложнял языковой барьер, в школе и колледже - казахский язык обучения, в университете в Саратове - русский. Медицинские термины и обучение на другом языке давались не просто.
Но я не имела права сдаваться. Училась, иногда и зубрила, несмотря на беременность и маленького ребёнка на руках. Да, во время учёбы в университете я стала мамой дважды. Благо, мне было кому помочь. Помню даже ездили на сессию вместе с мамой. Представьте картину, молоденькая девушка, вокруг холод, чужая страна, другой менталитет, а она стоит с уже большим животом в автобусе и внимания не обращает на все вокруг, потому что приехала сюда не ради того, чтобы пожалеть себя.
Если исходить из необходимости, я могла и посидеть в декрете и не поступать в университет сразу. Только привыкнув жить в бешенном темпе, тормозить было сложно. Каждый этап нашей жизни призван чему-то научить, закалить для будущего, поэтому я благодарна такому опыту. Не зря говорят, если свежий огурчик положить рядом с солёными, он тоже станет солёным. Со второй беременностью я чувствовала себя увереннее, и когда вновь приходилось ехать в Саратов, уже не молчала, а прямо говорила: «Уступите мне место». Это только маленький пример моей трансформации.
Медицина и ничего кроме нее
Ещё в школе я определилась с будущей профессией - хотела стать врачом. Родителям эта идея тоже понравилась, тем более среди родственников есть медики. Вопрос заключался в том, каким именно врачом я стану.
«Я люблю детей, следовательно, буду педиатром», - решила я, в то время как моя подруга собиралась стать стоматологом. В итоге мы поменялись мечтами, и стоматологом стала я.
Моему папе идея поступать на стоматолога понравилась. Он посоветовался с друзьями, знакомыми, узнал насколько это перспективно и поддержал мое желание. Понимание своей профессии начало проявляться только на 3-м курсе, до этого изучали общую медицину. А вот узнав, каково это быть стоматологом, начинаешь понимать всю ответственность.
Медицина, в принципе, тяжёлая сфера для карьерного роста. Во-первых, на кону здоровье пациентов. Во-вторых, работа врача, а особенно стоматолога, связана с болью. Люди приходят к нам, чтобы мы избавили их от этой боли, при этом боятся, что на приеме станет ещё больнее. Поэтому, кроме всего прочего, мы психологи, которые уговаривают, убеждают, располагают к себе, добиваются доверия.
Ничего, кроме медицины я не видела в своем будущем. Хотя, были мысли насчёт дизайна… Но всерьез это направление никогда не рассматривалось.
Любимый муж, коллега и единомышленник
Будущий муж поджидал меня на первом курсе медколледжа. Я только поступала, а он уже выпускался. Он знал, что ему нужна жена именно из медицины, именно стоматолог. Вот так и заприметил меня, а потом добивался моего согласия встречаться. У него не было времени ходить вокруг да около, думать и сомневаться, потому что после колледжа он сутками работал. Можно сказать, пришел, увидел меня и победил, завоевав мое сердце.
Быть с мужем коллегами и единомышленниками - это здорово. Мы можем поддержать друг друга, понимаем с полуслова.
Долг - материнский или врачебный
Когда ты весь день вне дома, дети растут очень быстро. Мы с мужем удивлялись, вот вроде только узнали о беременности, а уже скоро рожать, вот только малышка родилась, а она уже сама ходит.
Пожалуй, каждая работающая мама испытывает муки совести от того, что проводит мало времени с детьми. Я живу с этим и время от времени очень жалею, что не могу себе позволить просто поиграть, почитать книжку вместе с ними. Пока я училась, это было не так заметно. Но в 2018 году, когда я открыла свой собственный кабинет, я начала пропадать на работе. Мы ведь всегда думаем так: «Буду работать сам на себя, сам выбирать себе выходные, свободный график и т.д.». А на деле работаешь ещё больше.
Вообще, отношение к работающим женщинам с детьми в обществе и среди работодателей редко бывает позитивным. Меня вот, к примеру, уволили за то, что я однажды отпросилась, потому что ребенок заболел. Хотя до этого я была образцовым работником, не опаздывала, бралась за все. Но со мной попрощались.
Получив бизнес, профессиональный рост и развитие как личности, я частично пожертвовала счастьем материнства. У меня три дочери, я понимаю, что им не хватает моего женского воспитания. Конечно, бабушки и дедушки помогают. Но дети, взрослея, могут говорить то, о чем я боюсь сама себе признаться. Например: «Мама, проведи время с нами, тебе, что телефон дороже нас?» Эти слова как спусковой крючок, и вот я уже вся в слезах. Читаю разных детских психологов. Они все настоятельно рекомендуют проводить время с детьми. Не возить их на отдых, не покупать какие-то дорогие подарки, а именно сидеть играть в куклы, устраивать чаепития, раскрашивать рисунки и т.д. Я все понимаю, но злоупотребляю и подарками, и поездками на отдых, как будто хочу за несколько дней нагнать упущенное. И все же, я считаю, что работающая мама лучше мамы-домохозяйки. Детям нужен пример. Я видела, как трудятся мои родители с утра до ночи, мама продавцом на рынке, папа таксистом, поэтому сама выросла трудоголиком. Мои дочери видят, что я развиваюсь, не стою на месте, и в будущем они станут такими же - целеустремлёнными и сильными.
Моя вторая дочь пошла в садик в 11 месяцев, потому что я не могла больше оставаться в декрете, я деградировала. Когда мозг не занят делом, он от скуки начинает выдумывать проблемы: где там муж, что он делает, почему задерживается. Когда ты сама работаешь, на лишние мысли не остаётся и минуты времени. Только чтобы не сидеть дома, я с детьми, коляской возила мужу обед на работу, торговала на OLX вещами, из которых выросли дети. Лишь бы не сидеть без дела.
Современные женщины могут, сидя дома, работать и развиваться. Сколько вокруг примеров, когда в декрете открывают свои кондитерские, онлайн-магазины и т.д. Главное, не стоять на месте.
Добро пожаловать к «Зубной Фее»!
Свой стоматологический кабинет я открыла на деньги, которые взяла у папы в долг. Пока в университете шли выпускные экзамены, здесь шел ремонт. Старт был не таким удачным, как хотелось бы. Первый месяц я сидела и даже иногда плакала одна в своем собственном кабинете. Так получилось, что от работы до дома было 5 минут ходьбы, но я домой упорно не ходила, ждала клиентов. А людей интересовала самая простая и в то же время сложная услуга - удаление зубов. Я настраивала себя на лечение, думала, что буду заниматься именно этим, но на всякий случай купила хирургические инструменты, вдруг найду ещё одного стоматолога.
Клиенты приходили и уходили, а я никак не решалась взяться за удаление зубов. Я училась этому, знала абсолютно все, но боялась начать. В итоге, мне надоело упускать пациентов, собрала волю в кулак, совершила первое удаление, а потом от страха ничего не осталось.
Первое время мне удавалось закрывать баланс по нулям, зарабатывать самой и вроде бы все шло хорошо, но я хотела большего. Чтобы завлечь больше людей, мне нужно было запоминающееся название. Так появилась вывеска «Зубная Фея». Я знала, что для потока клиентов нужна крепкая ассоциация. «Фея», «волшебница», «зубная» - вокруг этих слов ориентировались потенциальные пациенты, когда искали меня.
О том, что я когда-то открою сеть клиник по стране, я и подумать не могла. Но все оказалось проще. Трудно начать, а потом твой бизнес растет так же незаметно, как и дети. Растет число клиентов, поэтому нужно расширять штат. Много врачей в команде - они не помещаются в одной клинике, нужно открывать вторую. Все тянется одно за другим. Выйдя на республиканский уровень, мы пришли к тому, что пора провести ребрендинг. Совсем недавно «Зубная Фея» превратилась в Eleon Clinic.
Дизайнер в душе
Кроме медицины меня всегда интересовал дизайн. В своей клинике я смогла проявить эту грань своей личности вполне. Потому что, будучи перфекционистом, я прорабатывала интерьер до мельчайших подробностей.
Те ассоциации, которые возникают, когда клиент переступает порог, создают первое и самое важное впечатление о клинике. Чистота, простота линий, приятный запах и комфортная температура. Я же говорила, к нам приходят люди с болью, не нужно устраивать им лишний стресс от наводящего ужас и уныние интерьера.
Дизайн стал для меня хобби. Когда меня спрашивают, чем я люблю заниматься в свободное время, я смело отвечаю - шопингом. Я обожаю собирать образы: яркие, смелые, подчёркивающие мою индивидуальность. Хотя целенаправленно свой стиль не разрабатывала. Просто мне доставляет это удовольствие и помогает справляться со стрессом.
Кстати, после постройки дома, я стала увлекаться и ландшафтным дизайном. Сильно заинтересовалась цветами, начала их выращивать. Обожаю пионы! У меня даже татуировка есть с этим цветком.
Обратная сторона трудоголизма
Говорят, что в каждом возрасте есть своя сладость, все это нужно прожить. Мне сейчас 30 лет, единственное, о чем я сожалею, так это о том, что не нагулялась, не набегалась в детстве и студенчестве. Пока одноклассники пели песни под гитару, впервые пробовали пиво, влюблялись, я приходила домой вся пыльная и без сил после полного рабочего дня на рынке. Пока мои однокурсники танцевали в ночных клубах, ходили на свидания, я зубрила термины и экзаменационные билеты. Наверное, нужно было дать себе немного больше времени на жизнь.
Сейчас не могу жить беззаботно, так, чтобы в голове не было одновременно десяток задач. Как только все становится спокойно, сразу возникают тёмные мысли, становится скучно. Не могу сидеть без дела.
Правила жизни
Для себя я выработала некоторые правила общения с людьми. В первую очередь, человеку нужно дать выговориться. Тогда он сможет показать себя, продемонстрировать свою харизму, именно по ней я определяю личность. Особенно это помогает во время собеседования с новым сотрудником.
Я считаю, что каждый, независимо от рода деятельности, должен уметь «продавать» себя, находить слова и действия, которые смогут отразить все сильные стороны.
Ещё одно правило - говорить с людьми на их языке. Нет смысла грузить пациентов медицинскими терминами, подчинённых какими-то официальными обращениями, а детей ругать на повышенных тонах. Ни те, ни другие не поймут. Поэтому нужно выбирать понятные слова и доброжелательную интонацию. Если хочешь чего-то достичь, нужно действовать. Без действия не будет результата. Если ставишь цель разбогатеть, нельзя копить. Деньги должны работать, а не лежать.
У лидера нет права на ошибку. Когда на меня смотрит полсотни подчинённых, я не могу дать слабину. Я пример и ориентир для них.
г. Астана ул. Бокейхан, 11 8 700 683 15 48, 8 747 422 13 84 eleon.clinic.astana
г. Уральск, ул. Абулхаир хана, 44 ул. Кунаева, 4 8 747 422 13 84, 8 705 187 12 64 eleon.clinic.uralsk
Элеонора Абдонова: «Көшбасшының қателесуге құқығы жоқ»
Орал мен Астанадағы стоматологиялық клиникалар желісі, кәсіби қоғамдастықтағы бедел және бәсекелестер арасындағы құрмет – Элеонора Абдонова осының барлығына ие. Көпшілік оны табысты іскер әйел және Элеон клиникасының негізін қалаушы, үш баланың анасы, мінсіз талғамы мен тамаша отбасы ретінде таниды. Алайда, бұл тек қоғам көріп отырған нәрсе. Осы гүлденудің артында қажырлы еңбек пен қорқыныш пен қиындықтарды жеңудің ұзақ тарихы жатыр. Әсіресе FRESH CITY үшін кейіпкеріміз өмірінің көзге көрінбейтін тұстарын ашып, өз Олимп шыңына жету жолында неден өту керектігін ашық айтты.
Ұялшақтан көшбасшыға дейін
Мектепте оқып жүрген кезімде мен үздік оқушы да, көшбасшы да емес едім, бірақ мені сұр тышқан деп айту қиын болды. Осыған ұқсас, бейтаныс адамдардың алдында бірдеңе айту маған қиын болды, бірақ достардың арасында өзімді жайлы сезіндім.
Колледжде жағдай күрт өзгерді. Біздің топты толтырған бәсекелестік рух менің дамуыма түрткі болды. Маған бірінші, үздік, үздік оқушы және көшбасшы болу қажет болды. Сол кезеңде менің мінезім қалыптаса бастады, қазір онымен өмір сүріп жатырмын. Қарапайым бойжеткен бизнесвуменге айналады деп ешкім болжай алмас еді. Дегенмен, уақыт өте келе өзгермеген кейбір нәрселер болды.
7-сынып шамасында ақша тауып, ақшаның қадірін түсіне бастадым. Біздің бала кездегі атамен ойнаған ойындарымыз да біраз рөл атқарған шығар. Мен өзімді есімде жоқ, бір-екі жасымда болды, бірақ ата-анам оның қалай зейнетақымен келгенін, ақшаны қалай салып, ойнауға, сұрыптауға, санауға рұқсат бергені әлі есімде.
Қаржыны сауатты басқарудың туа біткен қабілеті ата-анамның бойына сіңірген еңбекқорлықпен бірге мені қазіргі тұлғаға айналдырды деп айта аламыз. Біздің мамандықтың өзі оған төтеп бере алмайтындарды арамшөптен шығарады. Стандартты медициналық колледж тобындағы 30 адамның 10-ға жуығы бірден кетеді; бірінші курста да сол сан бітіреді, бірақ дәрігерлік мансабын жалғастырмайды. Қалған 10-ы жұмысқа кірісіп, жақсы жұмыс істейді, бірақ олардың жартысы ғана өз кеңсесін немесе емханасын аша алады.
Бірінші ақша
Алғашқы ақшамды жасөспірім кезімде таптым. Бірінші қыркүйекте бәрі теңізге, жазғы лагерьге, өзенге қалай барғанын айтып жатқанда, мен таңертеңнен кешке дейін базарда қалай жұмыс істегенім туралы мақтанатынмын. Кейбіреулер осылайша мен өзімді балалықтан айырдым деп ойлауы мүмкін, бірақ сол сәтте мен соны қаладым. Мен қаржылық тәуелсіздік үшін жұмыс істедім. Ал кейбір әшекейлерді сатып алғанда, мен бұл сатып алу маған қанша тұратынын нақты білдім. Сонымен колледжге барар алдында жаз жұмыспен өтті. Тапқан ақшамды алтын бұйымдарға жұмсаймын деп шештім. Неге екенін білмеймін, мен әдемі болғым келді, бәрі осы. Менімен танысып, бәрі зергерлік бұйымдарға ілінді, сыныптастарым мені «алтын бала» деп шешті, ол үшін ата-анам бәрін жасады.
Оқуымды жалғастыра отырып, өзім туралы пікірімді өзгерте алдым. Көптеген адамдар дереу медицинаға жақын жұмыс табуға ұмтылды, мен де ерекше емес едім. 3-курста мен стоматологияда медбике болып жұмысқа орналастым, 20 мыңға, мен де медбикенің қызметін атқаруым керек болды. Бұл шамалы еді, бірақ мен мұнда тәжірибе жинап, медициналық ұйымда барлығы қалай жұмыс істейтінін көруге болатынын түсіндім. Шынымды айтсам, бұл ақылсыз уақыт болды. Мен жұмыс, мектеп және үй арасында үнемі қозғалыста болдым. Мен шаршадым, шаршадым, бірақ мен бұл тоқтаусыз жарыссыз мұны істей алмас едім.
Шет елде
Бұрын-соңды Қазақстаннан тыс жерлерге бармаған қыз үшін басқа елге оқуға бару қиын болды. Барлығы тілдік кедергіден қиындады: мектеп пен колледжде қазақ тілінде, Саратовтағы университетте орыс тілінде оқытылды. Медициналық терминдер мен басқа тілде үйрену оңай болған жоқ.
Бірақ бас тартуға құқығым жоқ еді. Мен жүктілігіме және қолымда кішкентай балаға қарамастан оқыдым, кейде қысылдым. Иә, университетте оқып жүргенде екі рет ана атандым. Бақытымызға орай, маған көмектесетін адам болды. Тіпті анаммен сессияға барғаным есімде. Суретті елестетіңізші, жас қыз, айнала суық, бөтен ел, басқаша менталитет, ол автобуста үлкен қарнымен тұрып, айналасындағылардың бәріне назар аудармайды, өйткені ол мұнда өзін аяу үшін келмеген.
Қажеттілікке байланысты мен бірден университетке бармай, декреттік демалысқа шыға алар едім. Қатты қарқынмен өмір сүруге енді ғана үйренгендіктен, баяулау қиын болды. Біздің өміріміздің әрбір кезеңі бір нәрсені үйретуге, бізді болашаққа нығайтуға арналған, сондықтан мен бұл тәжірибе үшін ризамын. Тұздалған қиярдың жанына жаңа піскен қияр қойсаңыз, ол да тұзды болады деп бекер айтпаған. Екінші жүктілігімде мен өзімді сенімдірек сезіндім және Саратовқа қайтадан бару керек болғанда, мен үндемедім, бірақ тікелей: «Маған орын беріңіз» дедім. Бұл менің өзгеруімнің кішкентай ғана мысалы.
Медицина және басқа ештеңе
Мектепте оқып жүргенде-ақ болашақ мамандығымды шештім – дәрігер болғым келді. Бұл идея ата-анама да ұнады, әсіресе туыстарымның арасында дәрігерлер бар. Мен қандай дәрігер боламын деген сұрақ болды.
«Мен балаларды жақсы көремін, сондықтан мен педиатр боламын», - деп шештім, ал досым тіс дәрігері болуды жоспарлап жатқанда. Нәтижесінде екеуміздің армандарымыз алмасып, мен тіс дәрігері болдым.
Менің әкеме тіс дәрігері болу идеясы ұнады. Достарымен, таныстарымен ақылдасып, оның қаншалықты перспективалы екенін біліп, тілегімді қолдады. Мамандығымды түсіну тек 3 курста ғана пайда бола бастады; бұған дейін мен жалпы медицинаны оқыдым. Бірақ тіс дәрігері болудың не екенін біліп, сіз барлық жауапкершілікті түсіне бастайсыз.
Медицина, негізінен, мансаптық өсу үшін қиын сала. Біріншіден, науқастардың денсаулығына қауіп төнеді. Екіншіден, дәрігердің, әсіресе тіс дәрігерінің жұмысы ауырсынумен байланысты. Адамдар бізге осы ауруды жеңілдету үшін келеді, бірақ олар қабылдау кезінде одан сайын ауырады деп қорқады. Сондықтан, басқа нәрселермен қатар, біз көндіретін, сендіретін, жеңетін, сенімге қол жеткізетін психологтармыз.
Мен болашақта медицинадан басқа ештеңе көрмедім. Дегенмен, дизайн туралы ойлар болды... Бірақ бұл бағыт ешқашан байыпты қарастырылмаған.
Сүйікті күйеу, әріптес және пікірлес адам
Медициналық колледждің бірінші курсында мені болашақ күйеуім күтіп алды. Мен енді ғана кірдім, ол оқуды бітіріп жатқан болатын. Ол медицинадан, атап айтқанда тіс дәрігерінен әйел керек екенін білді. Ол мені осылай байқады, содан кейін кездесуге келісімімді сұрады. Колледжден кейін ол бірнеше күн жұмыс істегендіктен, бұтаның айналасында ұрып-соғуға, ойлануға және күмәндануға уақыты болмады. Келді, мені көрді, бағындырды, жүрегімді жаулады деуге болады.
Күйеуіңізбен әріптес, пікірлес болу керемет. Біз бір-бірімізге қолдау көрсете аламыз, біз жақсы түсінеміз.
Қарыз - аналық немесе медициналық
Сіз күні бойы үйден тыс болсаңыз, балалар өте тез өседі. Күйеуім екеуміз таң қалдық, жүктілікті енді ғана білгендей болдық, енді босанғалы жатыр едік, бірақ бала жаңа ғана дүниеге келді, ол қазірдің өзінде өз бетімен жүрді.
Мүмкін, әрбір жұмыс істейтін ана балаларымен аз уақыт өткізгендіктен ар-ұждан азабын бастан кешіреді. Мен мұнымен өмір сүремін және кейде олармен жай ойнап, кітап оқуға мүмкіндігім жоқ екеніне өкінемін. Оқып жүргенімде онша байқалмады. Бірақ 2018 жылы жеке кеңсемді ашқаннан кейін жұмыссыз қалдым. Біз әрқашан былай ойлаймыз: «Мен өзім үшін жұмыс істеймін, демалыс күндерін, бос кестені және т.б. Бірақ іс жүзінде сіз одан да көп жұмыс істейсіз.
Жалпы, қоғамда және жұмыс берушілер арасында жұмыс істейтін балалы әйелдерге деген көзқарас сирек оңды. Мысалы, мені жұмыстан шығарды, себебі мен бір рет балам ауырып қалды деп демалыс сұрадым. Бұған дейін үлгілі жұмысшы болсам да, кешікпей, бәрін өз мойныма алдым. Бірақ олар менімен қоштасты.
Іскерлікті, кәсіби өсуді және тұлға ретінде дамуды алып, ана бақытын ішінара құрбан еттім. Менің үш қызым бар, олар менің әйел тәрбиесін сағынатынын түсінемін. Әрине, ата-әжелер көмектеседі. Бірақ балалар өскен сайын мен өзімді мойындауға қорқатын нәрселерді айта алады. Мысалы: «Анашым, бізбен бірге уақыт өткізіңіз, телефон бізден қымбат деп ойлайсыз ба?» Бұл сөздер триггер сияқты, мен қазір көз жасымды төгіп отырмын. Мен әртүрлі балалар психологтарын оқыдым. Олардың барлығы балалармен уақыт өткізуге кеңес береді. Оларды демалысқа апармай, қымбат сыйлық алма, бірақ қуыршақтармен отырып ойна, шәй ішіп, түрлі-түсті суреттер т.б.бәрін түсінемін, бірақ сыйлықты да, демалыс сапарларын да қиянаттаймын, санаулы күнде жоғалтқан уақытымның орнын толтырамын дегендей. Сонда да үйде отырған анадан жұмыс істейтін ана артық деп есептеймін. Балаларға үлгі керек. Мен ата-анамның таңертеңнен кешке дейін қалай жұмыс істейтінін, анамның базарда сатушы, әкемнің таксист болғанын көрдім, сондықтан мен жұмысшы болып өстім. Менің қыздарым бір орында тұрмай, дамып келе жатқанымды көреді, болашақта олар да сондай - мақсатты және күшті болады.
Екінші қызым 11 айлығында балабақшаға барды, декреттік демалыста бұдан былай қала алмадым, жағдайым нашарлап кетті. Ми бірдеңемен айналыспаған кезде, зерігуден ол проблемаларды ойлап таба бастайды: күйеуі қайда, ол не істеп жатыр, неге кешігіп жатыр. Өзіңіз жұмыс істегенде, қажетсіз ойларға бір минут та қалмайды. Үйде отырмас үшін мен күйеуімнің түскі асын балалармен және арбамен жұмысқа апарып, балалар өсірген заттарды OLX арқылы саттым. Тек бос отырмау үшін.
Заманауи әйелдер үйде отырып жұмыс жасап, дамып кете алады. Адамдардың декреттік демалыста болған кезде өздерінің кондитерлік дүкендерін, интернет-дүкендерін және т.б. ашатыны туралы көптеген мысалдар бар. Бастысы бір орында тұрмау.
Тіс ертегісіне қош келдіңіз!
Мен стоматологиялық кабинетімді әкемнен алған ақшама аштым. Университетте бітіру емтихандары жүріп жатқанда, жөндеу жұмыстары жүріп жатты. Бастау біз қалағандай сәтті болмады. Бірінші айда мен жеке кабинетімде отырдым, кейде тіпті жыладым. Жұмыстан үйге дейін 5 минуттық жаяу жүретін болды, бірақ мен қыңырлықпен үйге бармай, клиенттерді күттім. Ал адамдарды ең қарапайым және сонымен қатар күрделі қызмет – тіс жұлу қызықтырды. Мен өзімді емдеуге дайындадым, мен осылай істеймін деп ойладым, бірақ басқа тіс дәрігері табылып қалса, хирургиялық құралдарды сатып алдым.
Клиенттер келді, кетті, бірақ мен тісімді алуды шеше алмадым. Мен мұны зерттедім, бәрін білдім, бірақ бастауға қорықтым. Ақырында науқастарды жоғалтудан шаршадым, ерік-жігерімді жұдырықтай жинадым, бірінші алып тастауды жасадым, содан кейін қорқыныштан ештеңе қалмады.
Басында балансымды нөлмен жауып, өзім ақша тауып, бәрі жақсы болып жатқандай болды, бірақ мен одан да көп нәрсені қалаймын. Адамдарды көбірек тарту үшін маған тартымды есім керек болды. «Тіс перісі» белгісі осылай пайда болды. Клиенттер ағыны үшін күшті қауымдастық қажет екенін білдім. «Фея», «сиқыршы», «стоматолог» - әлеуетті емделушілер мені іздеген кезде осы сөздерге бағдарланған.
Бір күні бүкіл ел бойынша емханалар желісін ашамын деп тіпті ойламадым. Бірақ бәрі қарапайым болып шықты. Бастау қиын, бірақ кейін сіздің бизнесіңіз балаларыңыз сияқты тез өседі. Клиенттер саны артып келеді, сондықтан біз штатымызды кеңейтуіміз керек. Ұжымда дәрігерлер көп – олар бір емханаға сыймайды, екіншісін ашу керек. Бәрі бірінен соң бірі өтеді. Республикалық деңгейге жеткен соң, ребрендингтің уақыты келді деген қорытындыға келдік. Жақында тіс перісі Элеон клиникасына айналды.
Жүрегіндегі дизайнер
Медицинадан бөлек, мен әрқашан дизайнмен айналыстым. Клиникамда мен өзімнің жеке тұлғамның осы қырын толық көрсете алдым. Өйткені, мен перфекционист болғандықтан, интерьерді ұсақ-түйекке дейін өңдедім.
Клиент табалдырықты аттаған кезде пайда болатын ассоциациялар клиника туралы бірінші және ең маңызды әсер қалдырады. Тазалық, қарапайым сызықтар, жағымды иіс және қолайлы температура. Мен сізге айттым, адамдар бізге ауырады, оларға қорқынышты және депрессиялық интерьерден қажетсіз стрессті берудің қажеті жоқ.
Дизайн мен үшін хоббиге айналды. Адамдар меннен бос уақытымда немен айналысқанды ұнатамын деп сұрағанда, мен батыл жауап беремін - шоппинг. Мен суреттерді жинауды жақсы көремін: жарқын, батыл, менің даралығымды баса көрсетеді. Мен өз стилімді мақсатты түрде дамытпадым. Бұл маған қуаныш сыйлайды және стрессті жеңуге көмектеседі.
Айтпақшы, үй салған соң ландшафт дизайнымен айналыса бастадым. Мен гүлдерге қатты қызығып, оларды өсіре бастадым. Мен пиондарды жақсы көремін! Менде тіпті осы гүлге татуировкасы бар.
Еңбекқорлықтың зияны
Әр жастың өз тәттісі бар, соның бәрін өмір сүру керек дейді. Қазір жасым 30-да, бір өкінетіні – бала кезімде де, студенттікте де қызық болмады. Сыныптастарым гитарамен ән айтып, сыраны алғаш рет ішіп, ғашық болып жатқанда, мен базарда бір күн жұмыс істеп, шаң басып, шаршап келдім. Сыныптастарым түнгі клубтарда билеп, кездесуге барса, мен терминдер мен емтихан қағаздарын сығымдап жаттым. Мүмкін мен өмір сүру үшін өзіме біраз уақыт беруім керек еді.
Енді мен бір уақытта оншақты тапсырмасыз, алаңсыз өмір сүре алмаймын. Бәрі тыныш бола салысымен қара ойлар бірден пайда болып, жалықтырады. Мен бос отыра алмаймын.
Өмір ережелері
Мен өзім үшін адамдармен қарым-қатынас жасаудың кейбір ережелерін әзірледім. Ең алдымен, адамға сөйлеуге мүмкіндік беру керек. Сонда ол өзін көрсете алады, харизмасын көрсете алады, мен адамды осы арқылы анықтаймын. Бұл әсіресе жаңа қызметкермен сұхбат кезінде пайдалы.
Менің ойымша, әр адам, оның қызмет түріне қарамастан, өзін «сату», өзінің барлық күшті жақтарын көрсете алатын сөздер мен әрекеттерді таба білуі керек.
Тағы бір ереже - адамдармен олардың тілінде сөйлесу. Науқастарды медициналық терминдермен жүктеп, қандай да бір ресми үндеулерге бағынып, балаларды қатты дауыспен сөгуден пайда жоқ. Біреуі де, екіншісі де түсінбейді. Сондықтан сізге түсінікті сөздер мен достық интонацияны таңдау керек. Бір нәрсеге қол жеткізгіңіз келсе, әрекет ету керек. Әрекетсіз нәтиже болмайды. Егер сіз бай болуды мақсат етсеңіз, үнемдей алмайсыз. Ақша жұмыс істеу керек, жату емес.
Көшбасшыда қателікке жол жоқ. Елу бағынышты маған қарап тұрғанда, мен берілмеймін. Мен оларға үлгі және жол көрсетушімін.
Астана к. Бөкейхан, 11 8 700 683 15 48, 8 747 422 13 84 eleon.clinic.astana
Орал қ., көш. Әбілқайыр хан, 44 көш. Қонаева, 4 8 747 422 13 84, 8 705 187 12 64 eleon.clinic.uralsk
