«Мои слабости - моя сила»: Олеся Некрасова о сепарации от родителей, ненависти к деньгам и ювелирном наследстве.
Автор: Редакция Fresh City
Порой за видимой сильной частью личности скрывается нежная и ранимая натура, а твердость характера приобретается ценой испытаний. Многие знают ее как независимую и амбициозную бизнесвумен, которая выгодно развернула сеть ювелирных салонов на фоне постпандемийного кризиса, но в беседе с FRESH CITY она решилась раскрыть закулисье своего успеха. Чтобы откровенно говорить о своих слабостях, необходимо иметь великую силу. Основательница бренда «Altyn Grand» Олеся Некрасова о своём личном опыте преодоления себя.
Ненависть к деньгам
В 25 лет я резко осознала, что я еще совсем не взрослый человек, безответственная, с кучей комплексов. Это стало отправной точкой долгой работы над собой, которая, пожалуй, еще не окончена.
Огромная обида на родителей, граничащая с ненавистью, возникла, по сути, от того, что они меня сильно любили и любят, местами даже перелюбливают. Естественно, они желали мне только хорошего, хотели как лучше, поэтому постоянно подсказывали, докучали советами, решали, что мне нужно делать, где учиться. Из-за этого до 25 лет у меня с ними была какая-то тихая война, особенно с мамой. В глаза я ей улыбалась и благодарила, а за спиной хотела, чтобы она забыла мой номер навсегда. Когда силы на противостояние иссякли, я решила сбежать в другой город, в другую страну, сжечь все мосты и никогда не возвращаться. В Санкт-Петербург уезжала со вторым мужем, маленькой дочкой и огромной неопределенностью. Питер открыл глаза на мои главные проблемы - я не люблю себя, не умею ставить цели и ненавижу деньги. В детстве, как и во многих семьях, моя любовь покупалась родителями. Их постоянно не было дома - заграничные командировки, разъезды. Я оставалась под присмотром то бабушки, то брата, системности в моем воспитании не было. Свое отсутствие мама и папа компенсировали подарками. За это я их не виню, и уже даже благодарю. Ведь это были 90-е, они работали на износ, чтобы обеспечить семью, у них не было другого выбора, нас у них было трое.
Так было до того, как я вошла в подростковый период. Когда я уже крепко усвоила формулу «подарки=любовь», родители «осели» дома и принялись за воспитание. Их удивляло, почему я постоянно жду от них материального проявления любви, на этом фоне возникали конфликты. Меня попрекали тем, что мне постоянно нужны деньги, сравнивали с бездонной бочкой: сколько не вкладывай, все мало. А я искренне не понимала что не так.
Своей вины я не видела, винить родителей не хотела, тогда все палки полетели в сторону денег. Именно в них маленькая я видела корень всех бед, это из-за них я ругаюсь с родителями, это они заменили мне человеческое общение. И в итоге я их возненавидела. Эту ненависть я долго тащила за собой, называла себя категорически не материальным человеком. «Мне не нужны ваши бабки», «я готова жить в лесу», «буду есть одну картошку» - это всё мои громкие заявления.
Переезд в другой город был связан с прямым выходом из зоны комфорта. Жить приходилось в ужасных условиях. Моего на тот момент уже нового мужчину все устраивало, а я хотела хоть маленькую комнатку, но такую, чтобы в ней было приятно находиться, чтобы в ней было светло, тепло и уютно. Разорвав отношения, которые тянули меня вниз, я нашла такое жилье.
Мне нужны были все те блага, которые можно купить за деньги, но голос внутри меня категорически был против них. Он твердил мне, что если у меня будут деньги, я буду одинокой и никому ненужной. На самом деле, я и без них была бесконечно одинока.
Настоящие друзья появились многим позже. В тот момент рядом были только те, с кем можно в пятницу вечером оторваться, а на утро даже не спросить как дела. Однажды я сильно повредила ногу на батуте во время отдыха с детьми. Со мной был друг, по крайней мере, я считала его таковым. Но друг оказался вдруг равнодушным прохожим, который только подвез меня до дома, а потом даже не поинтересовался все ли со мной хорошо. Я разочаровалась, было больно и обидно. Оказавшись в беспомощном состоянии, я звонила ему, чтобы попросить о помощи, но он не брал трубку.
Несколько месяцев я не могла выйти из дома из-за травмы. Моя шестилетняя дочь ходила за лекарствами, покупала продукты и самостоятельно ездила в школу на общественном транспорте. Пережив один удар, я встретила второй - подозрение на онкологию. Результатов биопсии тканей щитовидной железы ждать два месяца. За это время я сотню раз мысленно попрощалась с жизнью, с дочерью, со всеми родными. Покидая Уральск, я была уверена, что никогда не вернусь, но обстоятельства смягчили мою решительность. Мне не хотелось, чтобы моя дочь осталась одна в чужом городе, если со мной что-то случится, поэтому мы вернулись. Но жить с родителями я не стала. Устроилась на работу к брату, получала фиксированный оклад, на эти деньги снимала квартиру и потихоньку устраивала свой быт.
Я смогла преодолеть внутренние противоречия. Я смогла принять, что не деньги приносят мне неприятности, что они всего лишь платежная единица, их не стоит бояться. Деньги нужно зарабатывать и тратить их на то, чтобы сделать свою жизнь качественно лучше. Позволить себе хорошее жильё, красивую одежду, путешествия.
Сепарация от родителей
В Петербурге я рассталась со вторым мужем. Меня терзали мысли, почему так произошло. При этом я продолжала звонить маме по любому поводу, советоваться с ней, задавать вопросы даже такие банальные как «где взять красную воду для борща».
Попав на первый в своей жизни тренинг по личностному росту, мне удалось найти ответы на многие вопросы, которые волновали меня годами. Первым заданием стало поставить цель на неделю. Я подумала, о какой неделе может идти речь, если я не знаю, что будет завтра. Посоветовалась с мамой, и она сказала почти то же самое - какие могут быть цели, мы не знаем, что будет завтра. А вот брат, напротив, говорил, что все успешные люди занимаются планированием не только на неделю, но и на всю жизнь.
В итоге тренинг сломал мою искаженную картину мира, и на освободившемся месте я начала выстраивать что-то более правильное. Меня научили, что взрослые люди не советуются с мамой, а выбирают свой путь самостоятельно. Мне наконец-то объяснили, чтобы не произошло, дело во мне, менять нужно себя, а не окружение. До этого ведь я сбежала из родного города, чтобы не видеть ни родных, ни знакомых, якобы в них была проблема, якобы они мешали моему счастью.
Потом было множество сеансов с психологом и опять тренинги. Я понимаю, что до сих пор эта работа не завершена. Во время сеанса с психологом «Сепарация от мамы» произошла глобальная переоценка в отношениях с мамой, и я смогла прийти в бизнес, которым сейчас занимаюсь. Маме уже было необходимо постепенно уходить на пенсию. И я для себя решила, что тот капитал, который был накоплен в семье, должен не просто унаследоваться, а продолжить расти. Пришлось решаться вступать туда, к чему с детства питала неприязнь.
И все-таки «ювелирка»
В 2013 году мои первые шаги в бизнесе совершались в рамках противоречия с мамой. Она занималась золотом, и я тоже решила открыть свой «островок» в Универмаге, но с серебром и САМА!!! Мы работали в одной сфере, но раздельно друг от друга. Просуществовала моя торговая точка недолго, около года. Я обиделась на клиентов, можно сказать, психанула и все свернула. Пожалуй, и этот опыт был для чего-то нужен. Чуть позже он позволил мне понять, насколько я безответственна.
В Петербурге, прежде чем заняться предпринимательством, я работала, кем придется - нянечкой, продавцом, администратором, даже иногда уборщицей. Но меня всегда тянуло заниматься чем-то своим. Я не наемный работник, это временные трудности. К слову, в Питере у меня неплохо получалось вести дела. Лучше, чем это было в Уральске. Но все же уезжала оттуда с большими долгами, некоторые выплачиваю до сих пор.
Дома я успокоилась, расслабилась. Анализы оказались хорошими, страшный диагноз не подтвердился. Я работала в найме, когда что-то внутри вновь заиграло, закипело, мне захотелось большего. Как раз на фоне того, что работа за зарплату не для нас и это всё временно, мы сблизились с моим будущим мужем. Я была маркетологом, он водителем, работали в одной компании, а потом одновременно написали заявление об увольнении. Мы начали вместе снимать квартиру и воплощать мечты в реальность.
Начав отношения со мной, муж хотел избавиться от кредита на машину, продав её. Но я уговорила его вложить деньги от продажи автомобиля на обучение у бизнес-тренера, которое я сама проходила ранее, а оставшиеся он инвестировал в мамин бизнес. Но тогда мама была категорически настроена по поводу нашего участия в её деле, и мы тогда выбрали, на наш взгляд, дилетантов-романтиков, беспроигрышную нишу - футболки с принтом. Попробовали и поняли, что это слишком мелко для нас. Чтобы было прибыльно, необходимо собственное производство, а это огромные инвестиции, которые тогда было неоткуда взять. Поэтому следующей ступенью стало SMM-агентство. Дела пошли лучше, появились серьезные клиенты. А потом нагрянула пандемия. Звезды сложились так, что наша деятельность потеряла актуальность, все позакрывались, ушли в «спящий режим». А у нас сотрудники, оплата аренды офиса… И нам пришлось закрыться. Муж еще полгода выплачивал долги по зарплатам.
Моя мама в числе большинства предпринимателей тоже достаточно спокойно приняла новость о первом тотальном локдауне. Она хотела оставить весь товар в закрывшемся торговом доме, потому что так сделали почти все. Но я не могла этого допустить. У мамы был долг - она брала деньги на пополнение оборотных средств, когда возобновятся офлайн-продажи неизвестно, как возвращать деньги тоже не ясно. Я убедила ее, что всё нужно везти домой и экстренно начинать продавать онлайн. Решения принимались на ходу. За несколько часов до закрытия мы бежали в торговый дом, упаковывали товар, конечно же, ни о каком учете речи и не шло. Это впоследствии отразилось в виде пропажи украшений, но пусть это останется на совести людей, которым мы доверяли.
Следующим шагом было продать все украшения из старых коллекций по себестоимости, чтобы быстро избавиться от долга. Запустили рекламу в одном из уральских пабликов и нас буквально завалили заказами. Долг закрыли выручкой за один день. Мы с мужем только и успевали развозить заказы.
Первый успех в онлайн-продажах подтолкнул нас развивать страничку в Инстаграм. Она номинально была и до этого, но очень редко там что-то публиковалось. Пока все ждали разрешения на работу от санврача, мы не теряли зря времени и продолжали работать дистанционно.
К концу года, когда основные ковидные ограничения были сняты, торговые дома вновь заработали, я подумала, а почему бы не открыть полноценный ювелирный салон. И не где-нибудь, а в самом проходимом месте - на первом этаже «City Center». Ожидать, что под мой запрос кто-то освободит торговую площадь, было безумием. Но вселенная меня услышала. Бутик сдавался в аренду, нужно было только решиться.
Втайне от мамы мы даже создали отдельный чат, началась подготовка к открытию салона «Altyn Grand» абсолютно нового формата. В ее день рождения брат привел ничего не подозревающую маму к новенькому салону, и она потеряла дар речи. Слёзы счастья ручьём полились из её глаз.
Во время моих первых попыток войти в семейный бизнес, мама боялась мне доверять, не хотела уходить на пенсию, опять же продавливала свое видение. Но когда началось внедрение автоматизации, программ учета и т.д., она смирилась со своим заслуженным отдыхом и потихоньку отошла от дел, стала счастливым наблюдателем того, на что способна ее дочь самостоятельно.
Работа над ошибками
Противоречия с мамой не могли не отразиться на моих отношениях с дочерью. Когда я забеременела, мне было всего 20 лет. Маме раскрыться я боялась, так как слышала от бабушки и от неё осуждающие высказывания про девушек, которые приносят детей «в подоле». Мне казалось, что она меня не поймет. Незапланированная беременность возникла как раз из-за табуирования в семье темы секса. Но мама обрадовалась новости, сказала, что об аборте и думать нельзя, первый раз нужно рожать обязательно, а она, если что поддержит нас с ребенком. Всю беременность я ходила как в эйфории, мне все так нравилось, было забавно ощущать себя как-то иначе. А вот когда родилась дочь, я не испытала тех эмоций, которых ожидала. Праздника не случилось, я не смогла воспринять, что это мой ребенок. Я ухаживала за дочерью, любила, но все равно была как-то отстранена, настоящей материнской ласки я не смогла ей дать. Когда она подросла, стало хуже. Я была плохой матерью, срывалась на нее, наказывала.
Рада, что смогла осознать свои ошибки. Хоть и не сразу, но это позволило мне наладить отношения с дочкой. В этом году на мой день рождения она сказала очень трогательные слова: «Спасибо маме! Если бы она не изменилась, меня бы здесь сейчас не было». Она имела в виду, что не общалась бы со мной, оставь я все на месте. Выбрав правильное время, я решилась на откровенный разговор с дочерью, в котором извинилась перед ней. Она поняла и простила, с тех пор наши взаимоотношения начали приобретать другой характер. Я не ограничиваю ее, а она доверяет мне. Я не покупаю любовь своего ребенка, даже больше, в моей семье не принято дарить подарки просто так, только если человек сам захочет и обозначит свое желание. Деньгами учимся пользоваться правильно.
Новые горизонты
В декабре на мой день рождения мы с мужем устроили сумасшедшую вечеринку в стиле GATSBY. Мне так понравилось, что я сказала мужу: «Вот бы такую работу, чтобы каждый день такие праздники». Мы поговорили и даже подумали, а не заняться ли нам организацией мероприятий, но к концу января это трансформировалось в новый проект «МИДИИ» (@midii_podcast).
Наш ювелирный бренд радует не только нас и нашу команду, но и наших драгоценных клиентов. Регулярно пополняем ассортимент интересными новинками и проводим выгодные акции и распродажи. В прошлом году мы открыли филиал в Атырау, теперь хотим запустить онлайн-магазин. Все идет хорошо, но я понимаю, что мне становится этого мало и тесно в Уральске. Я не хочу убегать из родного города, как это было с переездом в Питер, я хочу расти и за пределами Уральска. Мне не хватает масштаба.
В моей жизни события быстро сменяли друг друга, скучной ее точно не назовешь. Я преодолела ненависть к деньгам, отвращение к ювелирному бизнесу, разногласия с мамой. Я прошла через бедность, болезни, одиночество, предательства. И самое главное, поняла, мои слабости - моя сила!
г. Уральск ул. Исаева, 2/1a ТД «Московский», 2- й этаж, бутики 25 и 30 пр. Абая 101 ТРЦ «City Center», 1-й этаж +7 700 435 05 67 г. Атырау пр. Сатпаева 17а, ТРК «Атырау», 1-й этаж +7 707 535 05 67 Instagram altyn_grand Olesya_zolotko Одежда для фотосессии - магазин женской обуви, одежды и аксессуаров «Vash»
«Менің әлсіз тұстарым - менің күшім»: Олеся Некрасова ата-анасынан айырылу, ақшаны жек көру және зергерлік мұра туралы.
Кейде тұлғаның көрінетін күшті бөлігінің артында нәзік және осал мінез жасырылады және мінездің күші сынақтардың құнына ие болады. Көпшілік оны пандемиядан кейінгі дағдарыс жағдайында зергерлік дүкендер желісін тиімді дамытқан тәуелсіз және өршіл іскер әйел ретінде біледі, бірақ FRESH CITY-пен сұхбатында ол өзінің табысының шымылдығын ашуды жөн көрді. Сіздің әлсіз жақтарыңызды ашық айту үшін үлкен күш қажет. Altyn Grand брендінің негізін қалаушы Олеся Некрасова өзін жеңудегі жеке тәжірибесі туралы.
Ақшаны жек көру
25 жасымда мен өзімнің әлі ересек адам емес екенімді, жауапсыз, кешендері көп екенімді бірден түсіндім. Бұл өз басымдағы ұзақ жұмыстың бастау нүктесі болды, мүмкін әлі аяқталмаған.
Ата-анама деген өшпенділікпен шектесетін үлкен реніш, шын мәнінде, олардың мені қатты жақсы көретіндігінен және жақсы көретінінен, кейбір жерлерде олар мені одан да жақсы көреді. Әрине, олар маған тек жақсылық тіледі, олар жақсылықты қалады, сондықтан олар маған үнемі кеңестер берді, ақыл-кеңестерімді айтып, не істеу керектігін, қайда оқу керектігін шешті. Осыған байланысты мен 25 жасқа дейін олармен, әсіресе анаммен тыныш соғыстым. Мен оның көздеріне күлімдеп, рахметімді айттым, бірақ артымнан оның нөмірімді мәңгі ұмытып кетуін қаладым. Қарсы тұруға күшім таусылғанда, мен басқа қалаға, басқа елге қашып, барлық көпірлерімді өртеп, ешқашан оралмауды шештім. Ол екінші күйеуімен, кішкентай қызымен және үлкен сенімсіздікпен Санкт-Петербургке кетті. Питер менің негізгі проблемаларыма көзімді ашты - мен өзімді жақсы көрмеймін, мақсат қоюды білмеймін және ақшаны жек көремін. Бала кезімде көптеген отбасылардағы сияқты менің де махаббатымды ата-анам сатып алды. Олар үнемі үйлерінен алыста болды - шетелде іссапарларда болды. Мен әжемнің немесе ағамның бақылауында қалдым; менің тәрбиемде жүйелілік болған жоқ. Анасы мен әкесі олардың жоқтығын сыйлықтармен өтеді. Мен бұл үшін оларды кінәламаймын, тіпті алғыс айтамын. Өйткені, бұл 90-шы жылдар еді, олар отбасын асырау үшін тым ауыр жұмыс істеді, олардың басқа амалдары жоқ, оларда үшеуміз болды.
Бұл менің жасөспірімдік жасыма дейін болды. Мен «сыйлық = махаббат» формуласын нық түсінгенімде, ата-анам үйге «қонып», мені тәрбиелей бастады. Мен олардан үнемі сүйіспеншіліктің материалдық көріністерін күтетініме таң қалды; осының аясында қақтығыстар туындады. Мен үнемі ақшаға мұқтаж болдым деп сөгілді; олар мені түбі жоқ бөшкемен салыстырды: сіз қанша инвестиция салсаңыз да, бұл жеткіліксіз. Ал мен шынымен не болғанын түсінбедім.
Мен өз кінәмді көрмедім, ата-анамды кінәлағым келмеді, содан кейін барлық таяқтар ақшаға қарай ұшты. Мен олардан барлық қиыншылықтардың түбін көрдім, мен солардың кесірінен ата-анаммен ұрысып қалдым, олар мен үшін адами қарым-қатынасты алмастырды. Ақырында мен оларды жек көрдім. Мен бұл өшпенділікті ұзақ уақыт бойы өзіммен бірге алып жүрдім, өзімді материалдық емес адаммын деп атадым. «Маған сіздің ақшаңыз керек емес», «Мен орманда тұруға дайынмын», «Мен жай ғана картоп жеймін» - бұл менің қатты сөздерім.
Басқа қалаға көшу жайлылық аймағынан тікелей шығумен байланысты болды. Біз қорқынышты жағдайда өмір сүруге мәжбүр болдық. Менің сол кездегі жаңа адамым бәріне риза болды, бірақ мен ең болмағанда кішкентай, бірақ тұруға жағымды, жеңіл, жылы және жайлы болатын бөлмені қалаймын. Мені төмен түсірген қарым-қатынасты үзіп, мен осындай баспана таптым.
Маған ақшаға сатып алуға болатын барлық артықшылықтар керек болды, бірақ менің ішімдегі дауыс оларға үзілді-кесілді қарсы болды. Ол маған егер менде ақша болса, мен жалғыз және қажетсіз болатынымды айтты. Шындығында, мен оларсыз да жалғыздықта болдым.
Нағыз достар кейінірек пайда болды. Ол кезде жұма күні кешке араласып, таңертеңгі хал-жағдайыңызды сұрамайтындар ғана жақын жерде болатын. Бірде балаларыммен демалып жатқанда батутта аяғымды ауыр жарақаттап алдым. Қасымда досым бар еді, тым болмаса мен оны сондай санадым. Бірақ менің досым кенеттен бейжай өтіп бара жатқан адам болып шықты, ол мені үйге дейін жеткізіп берді, содан кейін менде бәрі жақсы ма деп сұрамады. Менің көңілім қалды, бұл азапты және қорлау болды. Шарасыз күйде қалып, көмек сұрайын деп телефон соғып едім, телефон тұтқасын көтермеді.
Бірнеше ай бойы жарақатыма байланысты үйден шыға алмадым. Менің алты жасар қызым дәрі-дәрмек алуға, азық-түлік сатып алуға және мектепке қоғамдық көлікте өз бетінше барды. Бір соққыдан аман қалып, мен екінші соққыға тап болдым - қатерлі ісікке күдік. Қалқанша безінің тінінің биопсиясы нәтижелерін күту үшін екі ай қажет. Осы уақыт ішінде мен ойша өмірмен, қызыммен, барлық жақындарыммен жүз рет қоштастым. Оралдан қайтып оралмайтыныма сенімді болдым, бірақ жағдай менің шешімімді жұмсартты. Маған бірдеңе болып қалса, қызымның бейтаныс қалада жалғыз қалғанын қаламадым, сондықтан біз қайтып келдік. Бірақ мен ата-анаммен бірге тұрмадым. Ағаммен жұмысқа орналастым, белгіленген айлық алып, осы ақшаға пәтер жалдап, ақырындап өмірімді реттедім.
Мен ішкі қайшылықтарды жеңе білдім. Маған қиындық әкелетін ақша емес екенін, бұл жай ғана төлем бірлігі екенін және одан қорықпау керектігін қабылдай алдым. Сіз ақша тауып, оны өміріңізді жақсартуға жұмсауыңыз керек. Жақсы баспана, әдемі киім, саяхат.
Ата-анадан бөліну
Санкт-Петербургте мен екінші күйеуімнен айырылдым. Неліктен бұлай болды деген ойлар мені қинады. Сонымен бірге мен анама кез келген себеппен қоңырау шалуды, онымен кеңесуді, тіпті «борщқа қызыл суды қайдан алуға болады» деген сияқты қарапайым сұрақтарды қоюды жалғастырдым.
Өмірімдегі алғашқы жеке өсу тренингіне қатысып, мені жылдар бойы мазалаған көптеген сұрақтарға жауап таба алдым. Бірінші тапсырма аптаға мақсат қою болды. Мен ертең не болатынын білмесем, қандай апта туралы сөйлесеміз деп ойладым. Мен анаммен кеңестім, ол бірдей нәрсені айтты - қандай мақсаттар болуы мүмкін, ертең не болатынын білмейміз. Бірақ ағам, керісінше, барлық табысты адамдар аптаға ғана емес, бүкіл өміріне жоспар құратынын айтты.
Нәтижесінде тренинг менің дүниенің бұрмаланған бейнесін бұзып, бос кеңістікте мен дұрысырақ нәрсені құрастыра бастадым. Үлкендер анасымен ақылдаспай, өз жолын өзі таңдайды деп үйретті. Ақырында олар маған қандай жағдай болса да, бәрі мен үшін екенін, мен өз ортамды емес, өзімді өзгертуім керек екенін түсіндірді. Бұған дейін туған жерімнен туыстарымды, достарымды көрмеу үшін қашып кеттім, олар проблема шығар, олар менің бақытыма кедергі келтірді.
Содан кейін психологпен көптеген сессиялар және тағы басқа тренингтер болды. Бұл жұмыс әлі аяқталмағанын түсінемін. Психологпен «Анамнан бөліну» сессиясы кезінде анаммен қарым-қатынасты жаһандық қайта бағалау болды, мен қазір айналысатын бизнеске келдім. Анам бірте-бірте зейнетке шығуы керек еді. Ал мен өз басым отбасында жиналған капиталды мұраға қалдырып қоймай, одан әрі өсе беру керек деп шештім. Мен бала кезімнен жек көретін жерге кіруге шешім қабылдауға тура келді.
Сонда да «зергерлік бұйымдар»
2013 жылы менің бизнестегі алғашқы қадамдарым анаммен қайшылықтың бір бөлігі ретінде жасалды. Ол алтынмен айналысты, мен де әмбебап дүкенде өзімнің «аралдым» ашуды шештім, бірақ күміспен және ӨЗІММЕН!!! Бір салада, бірақ бір-бірімізден бөлек жұмыс істедік. Менің розетка ұзаққа созылмады, шамамен бір жыл. Мен клиенттерге ренжіп қалдым, біреу айта алады, мен шошып кеттім және бәрін аяқтадым. Мүмкін бұл тәжірибе бір нәрсе үшін қажет болды. Біраз уақыттан кейін ол менің қаншалықты жауапсыз екенімді түсінді.
Санкт-Петербургте бизнесті бастамас бұрын мен не қажет болса, күтуші, сатушы, әкімші, тіпті кейде тазалаушы болып жұмыс істедім. Бірақ мен әрқашан өз бетімше бірдеңе жасауға тартылдым. Мен қызметкер емеспін, бұл уақытша қиындықтар. Айтпақшы, мен Санкт-Петербургте бизнеспен айналысуға өте жақсы болдым. Оралға қарағанда жақсы. Бірақ мен ол жақтан әлі де үлкен қарыздармен кетіп қалдым, оның кейбірін әлі төлеп жатырмын.
Үйде мен тынышталып, босаңсып қалдым. Тесттер жақсы шықты, қорқынышты диагноз расталмады. Мен жалдамалы жұмыс істеп жүргенімде іште бірдеңе ойнап, қайнап кетті, мен одан да көп нәрсені қалаймын. Жалақыға жұмыс істеу біз үшін емес, мұның бәрі уақытша деген фонында болашақ күйеуіммен жақын араласып кеттік. Мен маркетолог болдым, ол жүргізуші болды, бір компанияда жұмыс істедік, содан кейін бір уақытта жұмыстан кету туралы арыз жаздым. Бірге пәтер жалдап, армандарымызды орындай бастадық.
Менімен қарым-қатынас орнатқан күйеуім көлік несиесін сату арқылы құтылғысы келді. Бірақ мен оны көлікті сатудан түскен ақшаны мен бұрын бітірген бизнес-жаттықтырушыдан оқытуға салуға көндірдім, ал қалғанын ол анамның бизнесіне салды. Бірақ содан кейін анам біздің оның бизнесіне қатысуымызға түбегейлі шешім қабылдады, содан кейін біз, біздің ойымызша, әуесқой романтиктерді, жеңіске жететін тауашаны - басылған футболкаларды таңдадық. Біз оны қолданып көрдік және оның біз үшін тым кішкентай екенін түсіндік. Табысты болу үшін сізге жеке өндіріс қажет, бұл үлкен инвестиция, ол кезде оны алуға еш жері жоқ еді. Сондықтан келесі қадам SMM агенттігі болды. Жағдай жақсарды, байыпты клиенттер пайда болды. Содан кейін пандемия басталды. Жұлдыздар біздің іс-әрекеттеріміздің өзектілігін жоғалтқандай етіп орналасты, барлығы есіктерін жауып, «ұйқы режиміне» өтті. Бізде кеңсе жалдау ақысын төлейтін қызметкерлер бар... Және жабуға тура келді. Күйеуім тағы жарты жыл жалақы қарызын төледі.
Кәсіпкерлердің көпшілігінің ішінде менің анам да алғашқы толық құлыптау туралы хабарды өте сабырлы қабылдады. Ол барлық тауарларды жабық сауда үйінде қалдырғысы келді, өйткені барлығы дерлік солай етті. Бірақ мен бұған жол бере алмадым. Анамның қарызы болды - ол айналым қаражатын толтыру үшін ақша алды; желіден тыс сатылымдар қайта басталған кезде ақшаны қалай қайтару керектігі белгісіз. Мен оған бәрін үйіне апарып, тез арада онлайн сатуды бастау керек екеніне сендірдім. Шешімдер тез арада қабылданды. Жабуға бірнеше сағат қалғанда біз сауда үйіне жүгірдік, тауарды жинадық, әрине, ешқандай есеп туралы әңгіме болған жоқ. Бұл кейіннен зергерлік бұйымдардың жоғалуында көрініс тапты, бірақ бұл біз сенген адамдардың ар-ұжданында қала берсін.
Келесі қадам қарыздан тез құтылу үшін ескі коллекциялардағы әшекей бұйымдардың барлығын өзіндік құнымен сату болды. Оралдың қоғамдық парақшаларының бірінде жарнама жариялап, тапсырыстарға толып қалдық. Қарыз бір күнде кіріспен жабылды. Күйеуім екеуміз тапсырыстарды жеткізуге ғана үлгердік.
Біздің онлайн-сатудағы алғашқы жетістігіміз Instagram парақшасын жасауға итермеледі. Ол бұрын номиналды түрде болған, бірақ өте сирек бірдеңе жарияланатын. Барлығы санитарлық дәрігерден жұмысқа рұқсат күтіп тұрғанда, біз уақытты босқа өткізбей, қашықтан жұмысты жалғастырдық.
Жылдың аяғында негізгі Ковид шектеулері алынып тасталған кезде, сауда үйлері қайтадан жұмыс істей бастады, мен неге толыққанды зергерлік салон ашпасқа деп ойладым. Кез келген жерде ғана емес, ең қолжетімді жерде – Сити орталығының бірінші қабатында. Менің өтінішім бойынша біреу сауда орнын босатады деп күту ақылсыздық болды. Бірақ мені ғалам естіді. Бутик жалға берілді, тек шешім қабылдау керек еді.
Анамнан жасырын, тіпті бөлек чат құрдық; мүлде жаңа форматтағы Altyn Grand салонының ашылуына дайындық басталды. Туған күнінде ағасы бейхабар анасын жап-жаңа салонға алып барды, ол үнсіз қалды. Көзінен бақыттың жасы аққан.
Отбасылық бизнеске алғаш қадам басқан кезімде анам маған сенуге қорықты, зейнеткерлікке шыққысы келмеді, тағы да өз көзқарасын итермеледі. Бірақ автоматтандыруды, бухгалтерлік есеп бағдарламаларын және т.б. енгізу басталғанда, ол лайықты демалысқа кетті және қызының өз бетімен не істей алатынын бақытты бақылаушы болды.
Қателер бойынша жұмыс
Анаммен болған қайшылықтар менің қызыммен қарым-қатынасыма әсер етпей қоймады. Мен жүкті болған кезде небәрі 20 жаста едім. Мен анама ашуға қорықтым, өйткені мен әжем мен оның балаларын «тізеге» әкелетін қыздар туралы айыптау сөздерін естідім. Ол мені түсінбейтін сияқты көрінді. Жоспарланбаған жүктілік дәл отбасында жыныстық қатынасқа тыйым салынғандықтан пайда болды. Бірақ анам бұл жаңалыққа қуанып, аборт туралы ойымызға да келмейтінін, бірінші рет босануымыз керек екенін, егер бірдеңе болса, бізді де, баланы да қолдайтынын айтты. Жүктілік кезінде мен эйфорияда жүрдім, маған бәрі қатты ұнады, қандай да бір басқаша сезіну күлкілі болды. Бірақ қызым дүниеге келгенде мен күткен эмоцияларды бастан өткерген жоқпын. Мереке болмады, мен бұл менің балам екенін қабылдай алмадым. Мен қызыма қарадым, оны жақсы көрдім, бірақ мен әлі де әйтеуір алыс болдым; Мен оған нағыз аналық мейірім сыйлай алмадым. Ол есейген сайын нашарлады. Мен жаман ана болдым, мен оны ұрдым, жазаладым.
Мен өз қателіктерімді түсіне алғаныма қуаныштымын. Бірден болмаса да, бұл маған қызыммен қарым-қатынасымды жақсартуға мүмкіндік берді. Биыл менің туған күнімде ол өте әсерлі сөздер айтты: "Рахмет, анашым! Егер ол өзгермегенде, мен қазір бұл жерде болмас едім". Егер мен бәрін орнында қалдырсам, ол менімен араласпас еді дегенді білдірді. Уақытты дұрыс таңдап, мен қызыммен ашық сөйлесуді шештім, онда мен одан кешірім сұрадым. Ол түсінді және кешірді, содан бастап біздің қарым-қатынасымыз басқа сипатқа ие болды. Мен оны шектемеймін, ол маған сенеді. Мен баламның сүйіспеншілігін сатып алмаймын, одан да көп, менің отбасымда мұндай сыйлық беру әдеттегідей емес, егер адамның өзі қаласа және оның қалауын білдірсе. Біз ақшаны дұрыс пайдалануды үйренеміз.
Жаңа көкжиектер
Желтоқсандағы туған күніме күйеуім екеуміз GATSBY тақырыбына арналған ақылсыз кеш өткіздік. Маған қатты ұнағаны сонша, мен күйеуіме: «Менде осындай жұмыс болғанын қалаймын, күнде осындай мерекелер болса», - дедім. Біз сөйлестік, тіпті іс-шараларды ұйымдастыруды бастау керек пе деп ойладық, бірақ қаңтардың аяғында ол жаңа «MIDIA» жобасына (@midii_podcast) айналды.
Біздің зергерлік бренд бізді және біздің ұжымды ғана емес, сонымен қатар біздің қымбат тұтынушыларымызды да қуантады. Біз ассортиментті үнемі қызықты жаңа өнімдермен толықтырып отырамыз және тиімді акциялар мен сатылымдарды өткіземіз. Өткен жылы Атырауда филиал аштық, енді интернет-дүкен ашқымыз келеді. Бәрі жақсы болып жатыр, бірақ мен түсінемін, бұл мен үшін жеткіліксіз және Оралда тар. Мен туған жерімнен қашқым келмейді, мен Санкт-Петербургке көшкен кездегідей Оралдан тыс жерде өскім келеді. Маған таразы жетіспейді.
Менің өмірімде оқиғалар бір-бірін тез алмастырды; Мен оны қызықсыз деп айта алмас едім. Ақшаға деген өшпенділік, зергерлік кәсіпке деген жеккөрушілік, анаммен келіспеушіліктерді жеңдім. Мен жоқшылықты, ауруды, жалғыздықты, сатқындықты бастан өткердім. Ең бастысы, менің әлсіз тұстарым менің күшім екенін түсіндім!
Орал к. Исаева, «Московский» ТД 2/1а, 2 қабат, Абай даңғылы 25 және 30 бутиктері 101 «Сити Центр» сауда ойын-сауық орталығы, 1 қабат +7 700 435 05 67 Атырау Сәтбаев даңғылы 17а, «Атырау + 1705» СҮ, 1705, 67 Instagram altyn_grand Olesya_zolotko Фотосессияға арналған киімдер - әйелдер аяқ киімдері, киімдер және аксессуарлар дүкені "Vash"
