Виктория, кто из людей в вашей жизни вдохновляет вас больше всего, и как они повлияли на вас как на человека и как на артистку?
Вообще, каждый человек, которого я встречаю в своей жизни, появляется в ней неслучайно. Я всегда извлекаю из общения или определенных ситуаций что-то хорошее и что-то плохое. Но есть два человека, которые повлияли на меня больше всех и сыграли огромную роль в моем становлении - как личности и как артистки. Это мои родители.
Папа с самого детства привлекал меня и моего старшего брата к «мужским» видам развлечений. Конечно, он говорил мне, что я девочка, объяснял, как важно уметь вести быт, быть хорошей хозяйкой, будущей женой и мамой. Но при этом он все равно брал нас на охоту, рыбалку, учил вождению и экстремальным видам спорта. Он показал мне, что неважно, кто ты - девочка или мальчик, главное - желание, стремление и настойчивость. Он научил меня добиваться успеха во всем, что я делаю. Благодаря этому я ничего не боялась, наоборот, хотела пробовать себя в разных сферах. Я побеждала. Сейчас я понимаю, какую пользу это принесло. Я не хрупкая и беззащитная, а сильная и смелая, способная доказать, что могу достичь успеха даже в «мужских» увлечениях.
Что касается творчества, то здесь огромную роль сыграла мама. С самого начала я наблюдала за ее путем и тем, как она преодолевала трудности. По образованию она юрист, не заканчивала театральных и актерских учебных заведений, но при этом является самородком, который делает все от души. Когда я окончила институт в Краснодаре, я увидела разницу между тем, когда тебя учат быть артистом, и тем, когда ты артист по своей природе. Во многом я отказалась от шаблонов и знаний, полученных из учебников, и вдохновлялась тем, что делает мама. Лучше действовать не по готовым схемам, а так, как велит сердце. В каком-то смысле мой «институт творчества» - это она.
Когда я боялась выйти из комнаты и показать, что умею петь, именно мама сыграла ключевую роль. Она говорила, что мне нужно демонстрировать свой талант, предлагала ездить с ней (в то время она работала ведущей на свадьбах) и выступать. Но тогда я хотела пойти по ее стопам и стать юристом, потому что боялась уехать из родного города. Именно мама убедила меня выбрать творческий путь, и за это я ей очень благодарна
Музыка - это не только творчество, но и работа. Как вы справляетесь с трудными моментами, когда мотивация на нуле?
У меня это случается довольно часто. Я - человек очень эмоциональный, могу накручивать себя буквально из воздуха. Иногда даже называю себя «творческой биполяркой». В один день у меня куча идей, я верю, что всё будет прекрасно, а на следующий - просыпаюсь в апатии, мне ничего не нравится, кажется, что ничего не двигается и не получается. Более того, такие перепады могут происходить даже в течение одного дня.
Со временем я научилась реагировать на это проще. Иногда просто жду, пока пройдет, а иногда вытягиваю себя из этого состояния с помощью внешних источников вдохновения. Спорт отлично помогает - тренажерный зал или футбол полностью переключают меня, убирают ненужные мысли. После тренировки я чувствую себя живой, ко мне возвращается вдохновение и я снова понимаю, что делать дальше.
Еще один способ - общение. Разговоры с друзьями, обсуждение их жизненных ситуаций позволяют отпустить собственные переживания, переключиться, увидеть новые истории, которые тоже могут вдохновить.
Но на первом месте, конечно, моя семья. Мы редко видимся - у мамы гастроли, брат живет в двух часах езды, у всех свои заботы. Но каждая наша встреча - это целое событие, которое наполняет меня энергией и возвращает мотивацию.
Чем вы любите заниматься в свободное время, когда не работаете над музыкой? Есть ли у вас увлечения, которые помогают вам переключиться?
Это футбол, о котором я уже упомянула в предыдущем вопросе. Я занимаюсь им полгода, и он отлично меня отвлекает. Также посещаю тренажерный зал - там я переключаюсь на себя как на Вику, как на девушку. Это развитие своей женственности и забота о внешнем виде, и в такие моменты я вообще не думаю о музыке. Иногда хожу на танцы. Хотелось бы делать это на постоянной основе, но пока не нашла в Москве тренера и тот стиль, который бы мне нравился.
Кроме того, я всегда стараюсь пробовать что-то новое. Я фанат экстремальных развлечений и хочу испытать в жизни как можно больше: прыжок с парашютом, дайвинг, серфинг. Еще обожаю картинг, походы и рыбалку. С мужем активно выезжаем на рыбалку, если погода позволяет.
Что для вас важнее в жизни: стабильность или постоянный поиск новых горизонтов и перемен?
Не смогу однозначно ответить на этот вопрос, для меня важны и стабильность, и поиск новых горизонтов. Я - «творческая биполярка», и мне не нравится, когда все идет по одной схеме, когда заработок нестабилен, а работа непостоянна. Если несколько дней подряд не будет дел, я начну чувствовать, что деградирую. Начну что-то готовить, убираться - не могу сидеть без дела.
Стабильность в жизни - это всегда приветствуется, но я не могу быть в рутине. Мне обязательно нужно искать новые приключения, открывать горизонты и пробовать что-то новое. Я называю себя «суетологом», и потому выбрать между стабильностью и переменами для меня невозможно. Я буду любить и стабильность, и в ней искать перемены. Для меня это - залог успеха.
Какое событие в вашей жизни вы бы назвали переломным? Оно связано с музыкой или чем-то другим?
У меня было три события, которые стали основными в процессе становления меня как творческой личности.
Первый переломный момент произошёл, когда я боялась уехать из родного города. Я сказала родителям, что твёрдо остаюсь в Пятигорске учиться на юриста, и в целом никто не пытался меня переубедить, кроме них. Они объяснили мне, что мне нужно идти по творческому пути, что в школе я постоянно выступала на всех мероприятиях. Это подтолкнуло меня начать искать вузы, и я согласилась на Краснодар - ближайший творческий вуз, куда было удобно добираться. Так я уехала учиться на актрису.
Второй момент наступил, когда я выпустилась и начала ездить по театрам, проходить прослушивания. Меня пригласили в Мытищинский театр «Фест», и я почти осталась там, но условия, которые они предлагали по проживанию и зарплате, были настолько низкими, что мне было сложно смириться с мыслью, что я, человек с высшим образованием и красным дипломом, буду продолжать сидеть на шее у родителей. Театр был репертуарным, и я не смогла бы совмещать его с другой работой, так как нужно было быть на всех репетициях и всегда быть готовой к замене. После этих обстоятельств мне пришлось принять важное решение не соглашаться на такие условия, а искать подработки в Москве и попробовать себя в кино. Я снималась в массовках и эпизодах, но вскоре поняла, что стабильности там нет, и это не приносит достойного дохода, поэтому я ушла.
Третий переломный момент случился, когда в моей жизни появились Дмитрий Крик и Влад Зотов. До встречи с ними я выпустила свой первый трек, который не увенчался успехом. Есть множество моментов, которые важны в музыкальной индустрии. Например, я не знала, что нужно обязательно делать сниппет, что 4 минуты для трека - это слишком долго, и что даже в написании псевдонима есть определенные нюансы. Они дали мне массу полезных советов, познакомили с лейблом и объяснили, как работает музыкальная индустрия. После этого я поняла, в каком направлении нужно двигаться, и поставила себе чёткую цель. Это стало переломным моментом: я загорелась идеей и начала развиваться как вокалистка.
Ваша музыка - это отражение личных переживаний. Какие темы вы считаете самыми важными для себя на данный момент, и как они проявляются в ваших треках?
Моя музыка не всегда отражает личные переживания, скорее, она зависит от текущего настроения. Например, я могу услышать песню по радио, которая навеет мне мысли, или стоя на кухне, у меня вдруг появляется строчка, которая так нравится, что я начинаю развивать её. Я также часто слушаю работы битмейкеров на различных платформах, и некоторые композиции создают нужное настроение, под которое появляется идея для песни.
Бывают ли моменты, когда вы сомневаетесь в своём пути? Как вы справляетесь с такими периодами?
Да, бывают. Иногда кажется, что всё идёт хорошо, а потом появляются сомнения, или я начинаю переживать, что ничего не происходит. В такие моменты я либо жду, когда всё наладится, либо начинаю думать о других вариантах. Например, что будет, если я не стану певицей? Может, стану преподавателем или воспитателем, потому что я легко нахожу общий язык с детьми. Я ответственный человек, хороший организатор, и всегда могу найти себя в другом. Главное - не опускать руки и пробовать.
Как ваша музыка изменяется в зависимости от этапов в жизни?
Разница заключается в настроении - хорошем или плохом. Разные этапы жизни всегда вдохновляют меня на создание песен. Тематика песен часто появляется из строки, которая приходит в голову в конкретной ситуации. Это может быть после ссоры или, наоборот, в момент счастья, и песня будет отражать эти эмоции. Например, слово «девчонка» может стать основой как лиричной песни, так и поп-композиции. Все мои песни отражают мой внутренний мир. Когда я пишу текст, всё исходит из души - я не использую стихотворения с интернета или подсматриваю чужие песни. Всё начинается с одного слова и развивается по рифме и теме.
Как вам удается сохранять баланс между личной жизнью и карьерой, учитывая публичность вашей работы?
В целом, у меня пока не возникало проблем с балансом между личной жизнью и карьерой. Возможно, это связано с тем, что я только начинаю свой путь, и мои мероприятия пока ограничены, а занятость минимальна. Я могу планировать свою работу так же, как и любую другую, и с этим пока нет трудностей.
Однако мы с мужем заранее продумали этот вопрос. Если мне предстоит надолго уехать на гастроли, на несколько месяцев, то он всегда будет со мной. Мы оба считаем, что если люди слишком долго находятся на расстоянии, это может охладить отношения и сделать их чужими. Поэтому мы решили, что мой муж станет моей правой рукой и спутником в творческом процессе. Это решение устраивает нас обоих.
Ваша карьера в музыке - это не только песни, но и общение с фанатами. Какую связь вы хотите установить с ними? Какие ценности для вас важны в этом общении?
Я сама не была фанатом, никогда не следила за чьей-то жизнью или творчеством до такой степени, чтобы писать в личные сообщения или оставлять комментарии. Я могу сказать, что мне нравится песня какого-то артиста, но не слежу за его альбомами или релизами. Поэтому для меня было удивлением, когда я начала сталкиваться с тем, что для многих это нормально. Со временем я привыкла к этому и начала получать удовольствие от общения с фанатами. Мне приятно, когда мне пишут, и я всегда отвечаю. Даже если у меня будет тысяча комментариев, я постараюсь найти время, чтобы ответить или хотя бы дать общий отклик. Игнорировать людей я считаю некрасивым. Будь я на их месте, мне было бы неприятно.
Я люблю окружать себя добрыми людьми, поэтому, когда мне пишут что-то приятное, мне хочется ответить тем же. Важно создать такую связь, где взаимность и уважение присутствуют с обеих сторон. Когда у меня будут концерты, я тоже планирую уделять достаточно времени для личных встреч с фанатами. Ведь для меня не только важно петь для них, но и общаться, слушать их. Это очень важно.
Как вы себе представляете идеальное будущее через 5-10 лет? Чего бы вы хотели достичь в жизни и в своей карьере?
Через 5-10 лет я бы хотела быть уверенной в себе как артистка и перестать бояться. Сейчас я переживаю, но понимаю, что это, возможно, всегда будет со мной, ведь моя мама, несмотря на годы работы на сцене, тоже всегда нервничает перед выступлениями. Хотелось бы найти свой стиль и стать устоявшимся артистом, точно понимать, чем я отличаюсь от других и что делает меня уникальной. Также хочу иметь стабильный доход, который меня устраивает, и возможность дважды в год отдыхать, чтобы не выгорать и поддерживать вдохновение для новых проектов. И, конечно, я вижу в своем будущем детей, которые станут активными спутниками моей жизни.
Как вы выбираете проекты для работы? Есть ли у вас какие-то критерии, которые помогают вам решать, с чем стоит работать, а что оставить?
Пока у меня нет определённых критериев, я берусь за любую работу. Пробую всё. Это интересный опыт, даже если проект не принесёт заработка и не будет способствовать продвижению творческой личности, в будущем будет с чем сравнивать.
Ваша мама - Ольга Картункова - известная актриса. Какое влияние она оказала на ваш выбор карьеры? Поддерживает ли она вас в вашем творческом пути?
Она оказала большое влияние, как я уже говорила ранее. Мама настояла на том, чтобы я училась в творческом вузе, а не выбрала юриспруденцию в тот переломный момент. Огромное спасибо ей и папе за это. Мама - для меня пример и эталон, к которому я стремлюсь: она всегда делает всё от души, а не по шаблону, не потому что так нужно или так принято. Я стараюсь следовать её примеру и делать всё, как чувствую. Даже если кто-то скажет, что я должна быть такой или поступить так, я буду оставаться собой, как это делает она. Мама всегда делает всё от сердца и никогда не притворяется. Конечно, она меня поддерживает во всем, кроме прыжков с парашюта - это её пугает. Но она всегда уважает моё мнение и, когда нужно, может дать тот самый волшебный пинок. Я осознала это позже и теперь благодарна за её поддержку ещё больше.
Вы уже пробовали себя в разных ролях: на сцене, в музыке, в написании текстов. Есть ли ещё какие-то направления или сферы, которые вас привлекают?
Да, моя первая сфера - музыка. Хотя я уже попробовала себя в ней, я самородок, не имею музыкального образования. Мне бы хотелось овладеть фортепиано и гитарой на уверенном уровне, чтобы с лёгкостью наигрывать композиции на слух. Поэтому я стараюсь уделять этому внимание один-два раза в неделю. Также я хочу попробовать себя в кино - как в серьёзных, так и в юмористических и драматических ролях. Озвучивание фильмов и мультфильмов тоже очень меня интересует.
Когда вы смотрите на свою карьеру, что вас больше всего радует на данном этапе? Какие достижения в вашей жизни и творчестве для вас самые значимые?
Моя карьера длинная, и в начале она казалась совершенно не перспективной. Когда я приехала в Москву, я работала кем только могла: в театре, промоутером, снималась в массовках и эпизодах, была аниматором, затем организатором и моделью. Но меня радует, что я все-таки нашла свою дорогу и иду в том направлении, которое для меня важно.
Достижением для меня стало то, что я не опустила руки и продолжала верить в себя. Я твердо решила, что мое призвание - быть вокалисткой, и шаг за шагом движусь в этом направлении. Каждый месяц ставлю себе цель выпускать новый релиз, и для этого готовлю материал заранее.
Кроме того, я горжусь тем, что моя семья поддерживает меня. Мой муж, с которым мы вместе уже 9 лет, всегда рядом. Мы идем рука об руку, преодолеваем трудности и развиваемся вместе. Это тоже большое достижение. И этот путь ещё очень длинный, и я надеюсь, что все мои усилия приведут меня к новым успехам.
instagram _monovika_
«Музыка, тәуекел және еркіндік»: МОНОВИКА - шабыт, отбасы және шығармашылық жол туралы
Шығармашылық жол сирек кездеседі: күмән, өзін-өзі іздеу, үмітсіздік пен жеңіс сәттері қатар жүреді. Бірақ ең бастысы тоқтап қалмау. Әнші Виктория Картункова, яғни Моновика, қорқынышқа қарсы тұру, тырысу, қателесу және қайта көтерілу дегенді жақсы біледі. Отбасынан шабыт алған ол шекарадан асып, өз стилін тауып, армандарына жетуден қорықпайды. FRESH CITY журналына берген сұхбатында ол өзіне сенім артуға не көмектескені, эмоционалды ауытқулармен қалай күресетіні және өмірінде неге әрқашан алға жылжу үшін орын болуы керектігі туралы ашық айтты.
Жалпы, менің өмірімде кезіккен әрбір адам белгілі бір себептермен пайда болады. Мен әрқашан қарым-қатынастан немесе белгілі бір жағдайлардан жақсы және жаман нәрсені үйренемін. Бірақ маған ең көп әсер еткен және менің қалыптасуыма үлкен рөл атқарған екі адам бар - адам ретінде және суретші ретінде. Бұлар менің ата-анам.
From childhood, my dad attracted me and my older brother to “male” forms of entertainment. Әрине, ол менің бойжеткен екенімді айтып, күнделікті өмірді реттей білу, жақсы үй шаруасындағы әйел, болашақ жар, ана болу қаншалықты маңызды екенін түсіндірді. Бірақ сонымен бірге ол бізді аңға, балық аулауға апарды, көлік жүргізуді және экстремалды спортты үйретті. He showed me that it doesn’t matter who you are - a girl or a boy, the main thing is desire, desire and perseverance. He taught me to be successful in everything I do. Соның арқасында мен ештеңеден қорықпадым; керісінше, өзімді әр салада сынап көргім келді. мен жеңдім. Мұның қандай пайда әкелгенін енді түсіндім. I am not fragile and defenseless, but strong and courageous, capable of proving that I can achieve success even in “male” hobbies.
As for creativity, my mother played a huge role here. From the very beginning, I watched her journey and how she overcame difficulties. Ол білімі бойынша заңгер, театр және актерлік училищелерді бітірген жоқ, бірақ сонымен бірге ол бәрін шын жүректен жасайтын данышпан. Мен Краснодардағы институтты бітіргенде сені суретші болуға үйреткен кезде мен табиғатынан суретші болған кездегі айырмашылықты көрдім. Көп жағдайда мен үлгілер мен оқулықтардан алған білімдерден бас тарттым және анамның істерінен шабыт алдым. It is better to act not according to ready-made schemes, but as your heart dictates. In a sense, my “institute of creativity” is her.
Мен бөлмеден шығып, ән айта алатынымды көрсетуге қорқып жүргенімде, басты рөлді анам ойнады. Ол менің талантымды көрсетуім керек екенін айтып, онымен бірге саяхаттауды (ол кезде ол тойларда жүргізуші болып жұмыс істейтін) және өнер көрсетуді ұсынды. Бірақ кейін мен оның жолын қуып, заңгер болғым келді, өйткені мен туған жерімнен кетуге қорықтым. Шығармашылық жолды таңдауыма себепкер болған анам еді, сол үшін де оған алғысым шексіз.
Музыка тек шығармашылық емес, еңбек. Мотивация төмен болған қиын сәттерді қалай жеңесіз?
Бұл менде жиі болады. Мен өте эмоционалды адаммын, мен өзімді ауадан жынды ете аламын. Кейде мен өзімді «креативті биполярлы» деп атаймын. Бір күні менде көптеген идеялар бар, мен бәрі жақсы болады деп сенемін, ал келесіде мен апатиямен оянамын, мен ештеңені ұнатпаймын, ештеңе қозғалмайтын сияқты және ештеңе шықпайтын сияқты. Сонымен қатар, мұндай өзгерістер тіпті бір күн ішінде болуы мүмкін.
Уақыт өте келе мен бұған оңай жауап беруді үйрендім. Кейде оның өтуін күтемін, ал кейде сыртқы шабыт көздерінің көмегімен өзімді бұл күйден шығарып аламын. Спорт көп көмектеседі - тренажер залы немесе футбол мені толығымен өшіреді, қажетсіз ойларды жояды. Жаттығудан кейін мен өзімді тірі сезінемін, шабытым қайтады және бұдан әрі не істеу керектігін түсінемін.
Тағы бір жолы – коммуникация. Достармен әңгімелесу, олардың өмірлік жағдайларын талқылау өзіңіздің тәжірибеңізден бас тартуға, редукторды ауыстыруға және шабыттандыратын жаңа оқиғаларды көруге мүмкіндік береді.
Бірақ, әрине, менің отбасым бірінші орында. We rarely see each other - my mother is on tour, my brother lives two hours away, everyone has their own worries. Бірақ біздің әрбір кездесуіміз маған қуат беретін және мотивация беретін тұтас оқиға.
Музыкамен айналыспаған кезде бос уақытыңызда немен айналысқанды ұнатасыз? Сізде берілістерді ауыстыруға көмектесетін хоббиіңіз бар ма?
Бұл алдыңғы сұрақта айтқан футбол. Мен мұны алты ай бойы істеп келемін және бұл мен үшін үлкен алаңдаушылық болды. Мен де жаттығу залына барамын - сонда мен өзімді Вика, қыз ретінде ауыстырамын. Бұл адамның әйелдік қасиетін дамыту және сыртқы келбетіне қамқорлық жасау, мен мұндай сәттерде музыка туралы мүлде ойламаймын. Кейде мен билеуге барамын. Мен мұны тұрақты түрде жасағым келеді, бірақ мен Мәскеуде жаттықтырушы мен өзіме ұнайтын стильді әлі таппадым.
Сонымен қатар, мен әрқашан жаңа нәрсені көруге тырысамын. Мен экстремалды ойын-сауықтың жанкүйерімін және өмірде мүмкіндігінше көп тәжірибе алғым келеді: парашютпен секіру, суға секіру, серфинг. Мен картингті, жаяу серуендеп, балық аулауды жақсы көремін. Күйеуім екеуміз ауа райы рұқсат етсе, белсенді түрде балық аулауға барамыз.
Сіз үшін өмірде не маңызды: тұрақтылық немесе жаңа көкжиектер мен өзгерістерді үнемі іздеу?
Мен бұл сұраққа біржақты жауап бере алмаймын; Мен үшін тұрақтылық та, жаңа көкжиектерді іздеу де маңызды. Мен «шығармашылық биполярмын» және маған бәрі бір бағытта жүретінін, табыстың тұрақсыз және жұмыстың біркелкі болмағанын ұнатпаймын. Бірнеше күн қатарынан ешнәрсе жасамасам, мен өзімді нашарлап бара жатқандай сезіне бастаймын. Мен бірдеңе пісіруді, тазалауды бастаймын - мен бос отыра алмаймын.
Stability in life is always welcome, but I can't be in a routine. I definitely need to look for new adventures, open my horizons and try something new. I call myself a “fussologist”, and therefore it is impossible for me to choose between stability and change. I will love both stability and seek change in it. Мен үшін бұл табыстың кілті.
Өміріңіздегі қандай оқиғаны бетбұрыс деп атар едіңіз? Бұл музыкаға немесе басқа нәрсеге байланысты ма?
The first turning point occurred when I was afraid to leave my hometown. I told my parents that I was firmly staying in Pyatigorsk to study to become a lawyer, and in general no one tried to convince me except them. They explained to me that I needed to follow a creative path, that at school I constantly performed at all events. Бұл мені университеттерді іздеуге итермеледі және мен Краснодарға – жетуге ыңғайлы ең жақын шығармашылық университетіне келістім. Сөйтіп, актриса болу үшін оқуға кеттім.
Екінші сәт оқуымды бітіріп, театрларға, кастингтерге бара бастадым. Мені «Мытищи фест» театрына шақырды, мен сонда қалдым, бірақ олардың тұру және жалақыға қатысты шарттарының төмендігі сонша, мен, жоғары білімді және үздік дипломы бар адам, ата-анамның мойнында отыра беремін деген оймен келісу қиын болды. Театр репертуарлы театр болды, мен оны басқа жұмыстармен біріктіре алмадым, өйткені мен барлық репетицияларға қатысып, әрқашан ауыстыруға дайын болуым керек еді. Осы жағдайлардан кейін мен маңызды шешім қабылдауға тура келді, мұндай шарттармен келіспеу керек, бірақ Мәскеуден толық емес жұмыс іздеуге және өзімді кинода сынауға тура келді. Мен қосымша сериалдар мен эпизодтарда ойнадым, бірақ көп ұзамай ол жерде тұрақтылық жоқ екенін және ол лайықты табыс әкелмейтінін түсіндім, сондықтан мен кеттім.
Үшінші бетбұрыс менің өмірімде Дмитрий Крик пен Влад Зотов пайда болған кезде болды. Олармен кездесудің алдында мен бірінші трегімді шығардым, ол сәтті болмады. Музыка индустриясында маңызды нәрселер көп. Мысалы, үзінді жасау керек екенін, трекке 4 минут тым ұзақ екенін, тіпті бүркеншік ат жазуда да белгілі бір нюанстар болатынын білмедім. Олар маған көптеген пайдалы кеңестер берді, лейблмен таныстырды және музыка индустриясының қалай жұмыс істейтінін түсіндірді. Осыдан кейін қай бағытта қозғалу керектігін түсініп, алдыма нақты мақсат қойдым. Бұл бетбұрыс болды: бұл идея мені қатты қуантты және вокалист ретінде дами бастадым.
Сіздің музыкаңыз жеке тәжірибеңіздің көрінісі. Қазіргі уақытта сіз үшін қандай тақырыптар маңызды деп санайсыз және олар сіздің тректеріңізде қалай көрінеді?
Менің музыкам әрқашан жеке тәжірибені көрсете бермейді, керісінше қазіргі көңіл-күйге байланысты. Мысалы, мен радиодан мені ойландыратын әнді естуім мүмкін немесе ас үйде тұрғанда кенеттен маған ұнайтын бір жол пайда болды, мен оны дамыта бастадым. Мен сондай-ақ әртүрлі платформалардағы битмейкерлердің жұмысын жиі тыңдаймын, ал кейбір композициялар әнге идея пайда болатын дұрыс көңіл-күйді тудырады.
Сіздің жолыңызға күмәнданатын кездер бола ма? Мұндай кезеңдерді қалай жеңесіз?
Иә, бар. Кейде бәрі жақсы болып жатқан сияқты, содан кейін күмән пайда болады немесе ештеңе болмай жатыр деп уайымдай бастаймын. Мұндай сәттерде мен жағдайдың жақсаруын күтемін немесе басқа нұсқалар туралы ойланамын. Мысалы, мен әнші болмасам не болады? Мүмкін мен мұғалім немесе тәрбиеші боламын, өйткені мен балалармен оңай ортақ тіл табамын. Мен жауапты адаммын, жақсы ұйымдастырушымын, мен әрқашан өзімді басқа біреуден таба аламын. Ең бастысы - берілмеу және тырысу.
Сіздің өміріңіздегі кезеңдерге байланысты музыкаңыз қалай өзгереді?
Айырмашылық көңіл-күйде - жақсы немесе жаман. Өмірдің түрлі кезеңдері мені әрқашан ән жасауға шабыттандырады. Әндердің тақырыптары көбінесе белгілі бір жағдайда ойға келетін жолдан туындайды. Бұл жанжалдан кейін немесе, керісінше, бақытты сәтте болуы мүмкін және ән осы эмоцияларды көрсетеді. Мысалы, «қыз» сөзі лирикалық әнге де, эстрадалық шығармаға да негіз бола алады. Менің барлық әндерім менің ішкі дүниемді көрсетеді. Мен ән мәтінін жазғанда, бәрі жаннан шығады - мен интернеттен өлеңдерді қолданбаймын немесе басқалардың әндерін тыңдамаймын. Барлығы бір сөзден басталып, ұйқас пен тақырыпқа сай дамиды.
Жұмысыңыздың жариялылығын ескере отырып, жеке өміріңіз бен мансабыңыз арасындағы тепе-теңдікті қалай сақтайсыз?
Жалпы, менің жеке өмірім мен мансабым арасындағы тепе-теңдікте әлі ешқандай проблема болған жоқ. Мүмкін, бұл менің саяхатымды енді бастап жатқандығыммен байланысты, және менің қызметім әлі шектеулі және жұмыс орным аз. Мен де басқалар сияқты өз жұмысымды жоспарлай аламын, әзірге бұл мәселеде ешқандай қиындық жоқ.
Дегенмен, жолдасым екеуміз бұл мәселені алдын ала ойластырдық. Егер мен ұзақ уақытқа, бірнеше айға гастрольге баруым керек болса, ол әрқашан менімен бірге болады. Егер адамдар тым ұзақ уақыт қашықтықта болса, бұл қарым-қатынасты суытып, оны бөтен сезінуі мүмкін деп екеуміз де сенеміз. Сондықтан, жолдасымды шығармашылық жолында оң қолым, серігім болады деп шештік. Бұл шешім екеумізге де жарасады.
Сіздің музыкадағы мансабыңыз тек әндер ғана емес, сонымен қатар жанкүйерлермен тіл табысу. Олармен қандай байланыс орнатқыңыз келеді? Бұл қарым-қатынаста сіз үшін қандай құндылықтар маңызды?
Мен өзім жанкүйер болған емеспін, жеке хабарлама жазу немесе пікір қалдыру үшін ешқашан біреудің өмірін немесе жұмысын бақылаған емеспін. Мен әртістің әнін ұнатамын деп айта аламын, бірақ оның альбомдарын немесе шығарылымдарын бақыламаймын. Сондықтан, мен үшін бұл көптеген адамдар үшін қалыпты жағдай екеніне тап болған кезде, бұл мен үшін таң қалдырды. Уақыт өте мен оған үйреніп, жанкүйерлермен сөйлескенді ұната бастадым. Маған адамдар жазғанда қуанамын, мен әрқашан жауап беремін. Мың пікір болса да, жауап беруге немесе тым болмаса жалпы жауап беруге уақыт табуға тырысамын. Адамдарды елемеу өрескел деп ойлаймын. Егер мен олардың орнында болсам, ұнамсыз болар едім.
Мен айналамда мейірімді адамдармен қоршалғанды ұнатамын, сондықтан олар маған жақсы нәрсе жазғанда, мен жақсы жауап бергім келеді. Екі жақта да өзара сыйластық пен сыйластық болатын байланыс орнату маңызды. Концерттерім болған кезде жанкүйерлермен жеке кездесулерге де жеткілікті уақыт бөлуді жоспарлап отырмын. Өйткені, мен үшін олар үшін ән айту ғана емес, олармен араласып, тыңдау да маңызды. Бұл өте маңызды.
5-10 жылдан кейінгі идеалды болашағыңызды қалай елестетесіз? Сіз өмірде және мансабыңызда қандай жетістіктерге қол жеткізгіңіз келеді?
5-10 жылдан кейін мен суретші ретінде өзіме сенімді болып, қорқуды доғарғым келеді. Қазір мен алаңдаймын, бірақ бұл әрқашан менімен болатынын түсінемін, өйткені анам сахнада көп жылдар бойы жұмыс істегеніне қарамастан, спектакльдер алдында үнемі қобалжиды. Мен өз стилімді тауып, белгілі суретші болғым келеді, өзімнің басқалардан қалай ерекшеленетінімді және мені не ерекше ететінімді түсінгім келеді. Мен сондай-ақ өзіме қолайлы тұрақты табысқа ие болғым келеді және жылына екі рет демалуға мүмкіндік алғым келеді, осылайша күйіп қалмау және жаңа жобаларға шабыт беру. Және, әрине, мен болашақта өмірімде белсенді серік болатын балаларды көремін.
Жұмыс істеу үшін жобаларды қалай таңдайсыз? Сізде немен жұмыс істеу және нені қалдыру керектігін шешуге көмектесетін қандай да бір критерийлер бар ма?
Менде нақты критерийлер болмаса, мен кез келген жұмысқа кірісемін. Мен бәрін тырысамын. Бұл қызықты тәжірибе, тіпті жоба табыс әкелмесе де, шығармашылық тұлғаны көтеруге ықпал етпесе де, болашақта салыстыруға болатын нәрсе болады.
Сіздің анаңыз Ольга Картункова - танымал актриса. Сіздің мамандық таңдауыңызға оның әсері қандай болды? Ол сізді шығармашылық жолыңызда қолдайды ма?
Ол жоғарыда айтқанымдай үлкен әсер етті. Анам сол бетбұрыс кезінде заңгерді таңдамай, шығармашылық университетте оқуымды талап етті. Бұл үшін оған және әкесіне көп рахмет. Анам - мен үшін үлгі және мен ұмтылатын стандарт: ол әрқашан шаблон бойынша емес, қажет немесе қабылданғандықтан емес, бәрін шын жүректен жасайды. Мен оның үлгісіне еліктеп, бәрін өзім сезінгенімдей жасауға тырысамын. Біреу мен осылай болуым керек немесе осылай әрекет етуім керек десе де, мен ол сияқты өзім болып қала беремін. Анам әрқашан бәрін шын жүректен жасайды және ешқашан жасанды емес. Әрине, ол мені парашютпен секіруден басқа барлық жағынан қолдайды - бұл оны қорқытады. Бірақ ол әрқашан менің пікірімді құрметтейді және қажет болған жағдайда сол сиқырлы соққыны бере алады. Мен мұны кейін түсіндім және қазір оның қолдауы үшін одан да көп алғыс айтамын.
Сіз өзіңізді әртүрлі рөлдерде сынап көрдіңіз: сахнада, музыкада, ән мәтінін жазуда. Сізді қызықтыратын басқа бағыттар немесе аймақтар бар ма?
Иә, менің бірінші салам – музыка. Мен бұған дейін өзімді сынап көргеніммен, мен данышпанмын және музыкалық білімім жоқ. Мен фортепиано мен гитараны сенімді деңгейде меңгергім келеді, сонда мен шығармаларды құлаққа оңай ойнай аламын. Сондықтан аптасына бір-екі рет осыған көңіл бөлуге тырысамын. Мен өзімді фильмдерде де байсалды да, күлкілі және драмалық рөлдерде де сынап көргім келеді. Фильмдер мен мультфильмдерге ұпай жинау да мені қатты қызықтырады.
Сіз өзіңіздің мансабыңызға қарасаңыз, осы сәтте сізді не нәрсе қызықтырады? Сіздің өміріңіздегі және жұмысыңыздағы қандай жетістіктер сіз үшін ең маңызды болып табылады?
Менің мансабым ұзақ және басында бұл мүлдем перспективасыз болып көрінді. Мен Мәскеуге келген соң қолымнан келгенше жұмыс істедім: театрда промоутер болдым, қосымшалар мен эпизодтарда ойнадым, аниматор, кейін ұйымдастырушы, модель болдым. Бірақ мен әлі де өз жолымды тапқаныма және мен үшін маңызды бағытпен бара жатқаныма қуаныштымын.
Мен үшін жетістік – мен берілмей, өзіме сенуді жалғастырдым. Мен вокалист болуды нық шешіп, осы бағытта қадам басып келемін. Ай сайын мен жаңа шығарылымды шығаруды мақсат етіп қойдым және ол үшін материалды алдын ала дайындаймын.
Сондай-ақ, отбасымның мені қолдайтынын мақтан тұтамын. 9 жыл бірге болған күйеуім үнемі қасында. Бір жағадан бас, бір жеңнен қол шығарып, қиындықтарды жеңіп, бірге дамимыз. Бұл да үлкен жетістік. Және бұл жол әлі өте ұзақ және менің барлық күш-жігерім мені жаңа табыстарға жетелейді деп сенемін.
instagram _monovika_
