Персоны • FRESH CITY • 2025-02-11

Путь вратаря: интервью с восходящей звездой юношеского хоккея

Рамазану Шалабаеву всего 12 лет, а он уже успел добиться решающих для своего будущего успехов. Сегодня юный хоккеист по специальному приглашению работает на усиление уральской команды «Ястребы» во время Чемпионата РК. Несмотря на это, «20-й номер» продолжает выступать за алматинских «Медведей», где и собрал внушительную статистику - он провел 6 матчей, отразив 46 бросков за 268 минут игрового времени. В интервью FRESH CITY молодой человек поделился своими мечтами о большом спорте и обратной стороной медали.

Автор: Редакция Fresh City

Путь вратаря: интервью с восходящей звездой юношеского хоккея

В сезоне 2024/2025 годов Рамазан Шалабаев отличился в составе команды «Медведи» из Алматы. Согласно статистике, на позиции вратаря во время «Кубка Мира» среди юношей 2012 года рождения он провел 5 матчей с общим временем на льду 230 минут и коэффициентом надежности 2,2. Для сравнения, лучший вратарь НХЛ в 2024 году имел коэффициент надежности 2,15. Этот показатель отражает то, сколько в среднем шайб пропускает вратарь за 60 минут игры, при том что лучшие мировые результаты приближены к значению 2,0.

Несмотря на возраст, юноша демонстрирует уверенную игру на льду в составе разных команд. В декабре 2024 года появилось видео «Ястребов» с участием Рамазана, в котором подчеркивалась его ключевая роль. Игра в воротах требует высокой концентрации, быстрой реакции и хорошей координации - именно эти качества делают его восходящей звездой хоккея.

Сегодня Рамазан живёт буквально на два, а то и на три города. Получив приглашение от «Ястребов», он регулярно проводит время в Уральске, не бросая тренировки в составе «Медведей» в Алматы, при том что семья мальчика живёт в городе Конаев. Постоянные перелёты, соревнования и выматывающий режим спортсмена утомляют родных, но только не самого Рамазана. Как признаётся мама юноши, когда-то ей было сложно уговорить сына идти на тренировки, а теперь невозможно договориться взять паузу.

«Ранние подъёмы, тяжёлая экипировка, восполнение пробелов в школьной программе - всё это сложно мне как маме, а ведь у нас есть ещё дети. Рамазан средний в семье. Но я горда, что сын целеустремлён и самостоятелен. Он с малых лет не давал мне помогать тащить баул со снаряжением на тренировки - всё сам. И когда я уговаривала его сделать перерыв, ведь совмещать учёбу со спортом трудно, он садился за учебники и нагонял все пропущенные темы. Хоккей - это спорт для настоящих мужчин. Мы видим, как весёлый, лёгкий характер Рамазана стал приобретать твёрдые мужские черты. Поэтому у нас нет проблем, как у многих родителей, с переходным возрастом и прочими подростковыми штучками», - делится мама Асима.

Команда «Медведи», за которую играет Рамазан, дорожит своим вратарём, но всё же пошла навстречу и разрешила юноше выступать за свою первую команду «Ястребы» на Чемпионате Республики Казахстан. За возможность проявить себя на «двух фронтах» мама спортсмена особенно благодарит директора «Медведей» Александру Сидельникову и собственника клуба Анатолия Пака.

Между участием в крупных детско-юношеских турнирах, включая международные соревнования, Рамазан Шалабаев остаётся обычным мальчиком своего возраста. Он старается много учиться и строит планы на взрослую карьеру. Как происходят его первые шаги на пути к профессиональному успеху, мы спросили у самого Рамазана.

- Помнишь ли ты, как начинал свой путь в хоккее? Кто из близких был рядом в этот период?

- Да, казалось, это было недавно. Помню, как первый год я не проявлял особого интереса к тренировкам, и маме приходилось буквально меня туда затаскивать. Она выводила меня на лёд и быстро убегала, чтобы я не успел передумать. Но когда я почувствовал прогресс, начал получать одобрение тренера, интерес тут же вырос. Может быть, я даже повзрослел.

- В хоккей дети приходят в очень раннем возрасте. Во сколько пришёл ты?

- Мне было 3,5 года, когда мама привела меня на хоккей. Я много болел, и врач посоветовал заняться зимним видом спорта. Выбор стоял между фигурным катанием и хоккеем.

- Чем ты вдохновлялся каждый раз, отправляясь на тренировку вместо того, чтобы играть вместе со сверстниками?

- Впервые я действительно вдохновился хоккеем, когда поехал на соревнования. Этот опыт изменил моё отношение к спорту.

- Подростковый возраст - очень уязвимый период в плане становления самооценки. Тебе пришлось сталкиваться с «звёздной болезнью»?

- Думаю, что нет. Я всегда знал, что победа добывается только в команде, и важна роль каждого игрока.

- Сегодня ты играешь на позиции вратаря и не раз отмечался как лучший в своём возрасте. Почему именно вратарь? Это было твоё желание или предложение тренера?

- Это было моим желанием. На тренировках я видел, как вратари сидели без дела, что мало вдохновляло. Но потом я понял, насколько важна эта позиция и насколько сложно быть хорошим вратарём. Я увидел, как на соревнованиях после победы вся команда благодарит вратаря, и тогда решил, что больше не хочу быть защитником, и моей новой целью стала позиция у ворот.

- В чём, на твой взгляд, главные плюсы позиции вратаря? Чем это интересно тебе?

- На мой взгляд, главное преимущество вратаря - это то, что он получает больше всего игрового времени и на него полагается вся команда.

- Какие вратари для тебя являются примером?

- Меня вдохновляют истории российских вратарей, которые перешли в НХЛ. Это Василевский, Бобровский и Шестеркин.

- Что есть в твоей жизни, кроме спорта? Чем ещё ты увлекаешься?

- Школа и ещё один спорт. Я очень люблю шахматы и в свободное время практикуюсь.

- От какого клуба ты хотел бы получить приглашение в будущем?

- Есть у меня мечта, а может быть, и цель - получить приглашение от «New York Rangers». Для этого нужно очень много работать.

- Не мешает ли спорт учёбе в школе? Как успеваешь совмещать?

- Из-за постоянных соревнований я могу в месяц учиться всего две недели. После турниров приходится сидеть с репетиторами и нагонять школьную программу. Сейчас у меня это получается - пока нет ни одной тройки.

- Строишь ли планы после окончания школы? Куда хочешь поступать?

- Всё зависит от того, в какой клуб я попаду. Хотелось бы продолжить заниматься хоккеем. Хотя родители мечтают о том, чтобы я стал пилотом.

- Представь, что через 10 лет ты становишься звездой КХЛ или НХЛ. Что бы ты пожелал себе из будущего?

- Продолжать упорно трудиться и не останавливаться. А ещё не забывать тех, кто помогал мне на этом пути. Я очень благодарен каждому своему наставнику: главному тренеру команды «Ястребов» Лузенинову Степану Олеговичу, тренерам по вратарскому мастерству Волосенко Юрию Юрьевичу и Емельянову Артёму Алексеевичу, главному тренеру команды «Медведи» Дума Павлу Александровичу и тренеру по вратарскому мастерству Плотникову Алексею Александровичу, у которого я в летний период бываю на сборах. Также я искренне ценю ребят из команды «Ястребы» и «Медведи» за безграничную дружбу и проведённое время. И самое главное, спасибо моим родителям, которые когда-то привели меня в этот спорт и по сей день поддерживают меня во всём.

Кто воспитывает чемпионов ?

Помните трогательную рекламу Procter & Gamble «Спасибо, мама», выпущенную специально к Олимпийским играм в Рио-де-Жанейро? На самом деле, за каждым спортсменом стоит сильная мама, которая никогда не сдавалась и продолжала верить в своего ребенка, какие бы трудности ему не приходилось преодолевать. В успехах нашего юного героя также ключевую роль сыграла именно мама. Она привела Рамазана в спорт, чтобы улучшить его здоровье, с болью в сердце смотрела на капризничающего малыша, который не хотел оставаться на тренировке, а теперь встаёт вместе с ним в 4 утра и болеет на трибунах.

«Первые семь лет я водила сына на хоккей сама, наблюдала за тренировками, за каждым маленьким и большим успехом. Можно сказать, жила вместе с Рамазаном в ледовом дворце. Как всякая мама спортсмена, я переживала за все сложные моменты во время игр, и порой хотелось просто выбежать на лёд и забрать своего ребенка. Хотя у вратаря есть защита, каждая шайба, летящая в сына, заставляет сердце сжиматься. На это больно смотреть, и иногда мне приходилось выходить, чтобы собраться. И за психологическое состояние Рамазана во время поражений переживаний не меньше. Только вот сын всё стойко выносит, ещё и меня подбадривает. А я смотрю на него, на его успехи, и плакать хочется, но уже от гордости», - рассказывает Асима.

Самое сложное для мамы было преодолеть желание пожалеть сына и справиться с чувством, что ребенок лишается детства.

«В хоккее случается много драк. А со вспыльчивым характером Рамазана для этого не нужно было искать особого повода. Я переживала из-за этого, но сын быстро понял, что драки вредят игре. Хотя побыть на скамейке удалённых игроков тоже пришлось. Не просто было смотреть на синяки и ссадины, но ещё сложнее было видеть, как другие дети бегают и играют на улице, а мой мальчик по четыре часа проводит на тренировке и буквально вырубается после. Но всё это нужно было перетерпеть ради него самого. Кто, как не семья, должны поддерживать ребёнка?»

Действительно, семья у Рамазана Шалабаева спортивная. И родители, и другие дети регулярно ходят на тренировки. Глава семьи заботится о том, чтобы все были в хорошей физической форме. Отец-военный, как никто лучше, знает, насколько важна самодисциплина в воспитании мальчиков, и строго, но с любовью направляет сыновей. Так растят чемпионов.

Қақпашының жолы: Жастар хоккейінің өсіп келе жатқан жұлдызымен сұхбат

Рамазан Шалабаев небәрі 12 жаста, бірақ ол өзінің болашағын шешуші жетістіктерге жетіп үлгерді. Бүгінде арнайы шақырумен жас хоккейші Қазақстан Республикасының чемпионатында оралдық «Сұңқарлар» командасын күшейту үшін жұмыс істеп жатыр. Осыған қарамастан, «20-шы нөмір» алматылық «Аюлар» сапында ойынын жалғастыруда, онда ол әсерлі статистика жинады - ол 6 матч өткізіп, 268 минутта 46 соққыны тоқтатты. FRESH CITY басылымына берген сұхбатында жас жігіт үлкен спорт пен монетаның екінші жағы туралы армандарымен бөлісті.

2024/2025 маусымында Рамазан Шалабаев алматылық «Аюлар» командасының құрамында ерекше көзге түсті. Статистикаға сүйенсек, 2012 жылы туылған жасөспірімдер арасындағы әлем чемпионатында қақпашы ретінде ол мұз айдынының жалпы уақыты 230 минут және қауіпсіздік коэффициенті 2,2 болатын 5 кездесу өткізген. Салыстыру үшін, 2024 жылы ҰХЛ-ның үздік қақпашысы 2,15 қауіпсіздік коэффициентіне ие болды. Бұл көрсеткіш қақпашының 60 минуттық ойынға жіберетін голдарының орташа санын көрсетеді, әлемдегі ең жақсы нәтиже 2,0-ге жақын.

Жасына қарамастан, жас жігіт әртүрлі командалардың құрамында мұз айдынында сенімді ойын көрсетеді. 2024 жылдың желтоқсанында Рамазанның басты рөлін көрсететін Hawks бейнебаяны пайда болды. Қақпада ойнау жоғары концентрацияны, жылдам реакцияларды және жақсы үйлестіруді талап етеді - бұл оны өсіп келе жатқан хоккей жұлдызына айналдыратын қасиеттер.

Бүгінде Рамазан сөзбе-сөз екі, тіпті үш қалада тұрады. Ястребтерден шақыру алып, ол баланың отбасы Конаев қаласында тұратынына қарамастан, Алматыдағы аюлармен жаттығудан бас тартпай, үнемі Оралда болады. Тұрақты ұшулар, жарыстар және спортшының қажыған режимі Рамазанның өзін емес, туыстарын шаршатады. Жас жігіттің анасы мойындағандай, бір кездері оған ұлын жаттығуға көндіру қиын болған, бірақ қазір үзіліс жасауға келісу мүмкін емес.

"Ерте тұру, ауыр техника, мектеп бағдарламасындағы олқылықтарды толтыру - мұның бәрі мен үшін ана ретінде қиын, біздің де балаларымыз бар. Рамазан отбасында орташа. Бірақ мен ұлымның мақсатты және тәуелсіз екенін мақтан тұтамын. Ол кішкентай кезінен жаттығуға діңгек сүйреуге мүмкіндік бермеді - ол бәрін өзі істеді. Ал мен оны спортпен айналысу қиынға соғып, сабаққа отыруға көндірді. Оның оқулықтарымен және ол өткізіп алған барлық тақырыптарды меңгеру - бұл Рамазанның көңілді, қарапайым мінезі, сондықтан бізде көптеген ата-аналар сияқты жасөспірімдік және жасөспірімдік мәселелерде қиындықтар жоқ.

Рамазан ойнайтын «Аюлар» командасы өз қақпашысын бағалайды, бірақ жарты жолда кездесіп, жас жігітке Қазақстан Республикасы чемпионатында өзінің бірінші командасы «Сұңқарлар» сапында ойнауға мүмкіндік берді. Өзін «екі майданда» көрсету мүмкіндігі үшін спортшының анасы «Аюлар» директоры Александра Сидельниковаға және клуб иесі Анатолий Пакқа ерекше алғысын білдіреді.

Жасөспірімдер арасындағы ірі турнирлерге, соның ішінде халықаралық жарыстарға қатысқан Рамазан Шалабаев өз жасындағы қарапайым бала болып қала береді. Ол көп оқуға тырысады және ересектердің мансабын жоспарлайды. Кәсіби табысқа жету жолындағы алғашқы қадамдары қалай өткенін Рамазанның өзінен сұрадық.

- Хоккейдегі жолыңызды қалай бастағаныңыз есіңізде ме? Осы кезеңде кімдер сізге жақын болды?

– Иә, жақында болғандай болды. Бірінші жылы жаттығуға онша қызығушылық танытпағаным есімде, ал анам мені сонда сүйреп апаруға мәжбүр болды. Ол мені мұзға алып шықты да, ойымды өзгертуге уақыт болмас үшін тез қашып кетті. Бірақ мен ілгерілеуді сезініп, жаттықтырушының мақұлдауын ала бастағанда, қызығушылық бірден артты. Мүмкін мен жетілген шығармын.

– Балалар хоккейді өте ерте бастайды. Сіз сағат нешеде келдіңіз?

- Анам мені хоккейге апарған кезде мен 3,5 жаста едім. Мен қатты ауырдым, дәрігер қысқы спортпен айналысуға кеңес берді. Таңдау мәнерлеп сырғанау мен хоккей арасында болды.

– Құрдастарыңызбен ойнаудың орнына жаттығуға барған сайын сізді не шабыттандырды?

– Бірінші рет жарысқа барғанымда хоккейге қатты шабыттандым. Бұл тәжірибе менің спортқа деген көзқарасымды өзгертті.

– Жасөспірімдік шақ – өзін-өзі бағалауды дамыту тұрғысынан өте осал кезең. Сізге жұлдызды безгекпен күресуге тура келді ме?

- Менің ойымша, жоқ. Жеңіске тек команда ретінде қол жеткізуге болатынын, әр ойыншының рөлі маңызды екенін әрқашан білдім.

- Бүгін сіз қақпашы ретінде ойнайсыз және өз жасыңызда бір емес бірнеше рет үздік атанғансыз. Неліктен қақпашы? Бұл сіздің қалауыңыз ба, әлде бапкердің ұсынысы ма?

- Бұл менің тілегім еді. Жаттығу кезінде мен қақпашылардың ештеңе істемей отырғанын көрдім, бұл өте шабыттандырмады. Бірақ кейін бұл позицияның қаншалықты маңызды екенін және жақсы қақпашы болу қаншалықты қиын екенін түсіндім. Мен жарыста жеңістен кейін бүкіл команданың қақпашыға қалай алғыс айтқанын көрдім, содан кейін мен енді қорғаушы болғым келмейді деп шештім, ал менің жаңа мақсатым қақпадағы позиция болды.

- Сіздің ойыңызша, қақпашы позициясының басты артықшылығы неде? Неліктен бұл сізге қызықты?

- Менің ойымша, қақпашының басты артықшылығы – ол көп ойнайтын уақытты алады және оған бүкіл команда сенім артады.

- Қай қақпашыларды үлгі ете аласыз?

- Мені ҰХЛ-ға ауысқан ресейлік қақпашылардың әңгімелері шабыттандырады. Бұл Василевский, Бобровский және Шестеркин.

– Сіздің өміріңізде спорттан басқа не бар? Сізді тағы не қызықтырады?

- Мектеп және басқа спорт. Мен шахматты өте жақсы көремін және бос уақытымда жаттығамын.

– Болашақта қай клубтан шақырту алғыңыз келеді?

– Менің арманым бар, мүмкін мақсатым – Нью-Йорк Рейнджерс клубынан шақырту алу. Бұл көп жұмысты қажет етеді.

– Мектептегі оқуыңызға спорт кедергі келтірмей ме? Сіз қалай біріктіре аласыз?

– Тұрақты жарыстардың арқасында мен айына екі апта ғана оқи аламын. Турнирлерден кейін сіз тәрбиешілермен бірге отырып, мектеп бағдарламасымен танысуыңыз керек. Қазір мен жетістікке жетіп жатырмын - әлі С деген баға жоқ.

– Оқу бітірген соң жоспар жасайсыз ба? Сіз қайда барғыңыз келеді?

- Барлығы қай клубқа түсетініме байланысты. Мен хоккей ойнауды жалғастырғым келеді. Әке-шешем ұшқыш болсам деп армандайды.

– Елестетіп көріңізші, 10 жылдан кейін ҚХЛ немесе ҰХЛ жұлдызына айналасыз. Болашақ өміріңізге не тілер едіңіз?

- Тынбай еңбек етіп, тоқтап қалма. Маған осы жолда көмектескендерді де ұмытпа. Мен өзімнің тәлімгерлерімнің әрқайсысына: «Ястребов» командасының бас бапкері Степан Олегович Лузениновке, қақпашылар бапкерлері Юрий Юрьевич Волосенкоға және Артём Алексеевич Емельяновқа, «Аюлар» командасының бас жаттықтырушысы Павел Александрович Думаға және қақпашы Александрович Иксанович Иксановичке алғысым шексіз. жазда оқу-жаттығу жиындары. Сондай-ақ мен Hawks және Bear командасының жігіттерін шексіз достықтары мен өткізген уақыттары үшін шын жүректен бағалаймын. Ең бастысы, мені бір кездері осы спортқа әкеліп, күні бүгінге дейін барлық жағынан қолдаған ата-анама рахмет.

Чемпиондарды кім көтереді?

Рио-де-Жанейродағы Олимпиада ойындарына арнайы шығарылған Procter & Gamble компаниясының әсерлі «Рахмет, ана» жарнамасы есіңізде ме? Расында, әрбір спортшының артында баласы қандай қиындықты жеңсе де, ешқашан мойымаған, баласына сенетін қайратты ана бар. Біздің жас кейіпкеріміздің жеңіске жетуіне анамның да үлесі зор. Ол Рамазанды денсаулығын жақсарту үшін спортқа әкелді, жаттығудан қалғысы келмеген, қазір онымен таңғы төртте тұрып, трибунада қуанып жатқан құйрықты балаға жүрегі сыздап қарады.

«Алғашқы жеті жыл бойы баламды хоккейге апардым, жаттығуларын, әрбір үлкен жетістікті көрдім. Ол Рамазанмен бірге мұз сарайында бірге тұрды деуге болады. Кез келген спортшының анасы сияқты мен де ойын кезіндегі барлық қиын сәттер үшін алаңдадым, кейде мен мұзға жүгіріп, баламды көтеріп алғым келді. Қақпашының жүрегін сыздатқанымен, оның әрбір соққысы оның жүрегін ауыртады. Жеңіліс кезінде Рамазанның психологиялық жағдайына алаңдайтын кезім бар, мен де оған, оның жетістіктеріне қарап, жылағым келеді, - дейді Ашима.

Ана үшін ең қиыны – ұлын аяу ниетін жеңу және баланың балалық шағынан айырылып жатқанын сезіну болды.

"Хоккейде төбелес көп болады. Рамазанның қызу мінезімен бұған ерекше себеп іздеудің қажеті жоқ еді. Мен бұл туралы алаңдадым, бірақ балам төбелесудің ойынға зиян екенін тез түсінді. Мен де алаңнан шығарылған ойыншылардың орындығында уақыт өткізуге тура келді. Көшедегі көгерген жерлерді және басқа да балалардың жүгіруін көру оңай емес еді. Менің балам жаттығуға төрт сағат жұмсады, бірақ мұның бәріне төзе беру керек еді, егер отбасы болмаса, кім?

Расында, Рамазан Шалабаевтың отбасы спортпен шұғылданады. Ата-аналар да, басқа балалар да үнемі жаттығуларға барады. Отағасы барлығының дене бітімінің жақсы болуын қадағалайды. Әскери әке, ұлдарды тәрбиелеуде өзін-өзі тәрбиелеудің қаншалықты маңызды екенін бәрінен де жақсы біледі және ол ұлдарына қатаң, бірақ сүйіспеншілікпен басшылық жасайды. Осылайша чемпиондар тәрбиеленеді.