Петь он любил с самого детства, но по собственным признаниям, научился это делать гораздо позже. Сегодня его творчество доказывает, что самобытные этнические мотивы могут звучать современно. Слушателям он известен по трекам «Моя» и «Рассвет», набравшим популярность в социальных сетях. Влад Зотов - исполнитель и автор песен, в интервью FRESH CITY рассказал о своем театральном опыте, переезде в Москву, восточном менталитете, участии в вокальном шоу «Голос» и неожиданной пользе творческих кризисов.
Автор: Редакция Fresh City
Вы помните, когда начали петь?
Все началось в раннем детстве. Первые выступления проходили на каких-то семейных праздниках. «Влад, давай пой!» - просили меня члены семьи. И я с огромным удовольствием забирался на стул и начинал «горланить». Конечно, тогда я пел совсем не профессионально, скорее даже интуитивно. Не могу сказать, что с ранних лет у меня был талант. Только длительная работа помогла отточить вокал. И все же, выступал я с детства.
Была ли изначально цель стать известным?
Если честно, цели не было, а вот мечта была. Изначально музыка была для меня хобби, я не думал, что начну ей заниматься профессионально. С одной стороны, родители готовили меня к более серьезной специальности - я окончил экономический факультет. С другой стороны, мечта побуждала меня превратить хобби в дело жизни. Позже пришла цель стать известным. В какой-то момент, она стала выше прочих желаний.
Все музыканты хотят стать популярными, добиться признания. Как вы думаете почему? Здесь дело явно не только в гонорарах.
Музыканты, в первую очередь, творцы. Они творят для кого-то, чтобы помочь, направить, вдохновить. Каждый музыкант желает получить фидбек, потому что это является лучшей мотивацией роста. Отсюда и мечты о популярности - чем больше людей услышат его музыку, тем больше фидбека он получит. Я, например, хочу помочь людям взглянуть на свою жизнь с другой стороны, понять, что большинство проблем исходит от бытовых вещей, а решение кроется в мелочах. Без музыки люди не могут жить. Музыка звучит всегда, какие бы глобальные политические или экономические события не сотрясали планету. В какой-то степени, музыка управляет миром.
Сегодня вы исполнитель, выступаете перед тысячной публикой, но когда-то работали в театре. Что вы можете вспомнить об этом периоде?
Я попал в театральную студию при Славянском университете, где учился на экономиста. У нас было эстетическое воспитание, и каждый студент должен выбрать одно направление - вокал, театр и т.д. Я выбрал театр, потому что для меня это было чем-то новым, мне было интересно узнать, что это за ремесло. Там познакомился с народной артисткой Кыргызской Республики Ларисой Любомудровой, благодаря которой попал в труппу русского государственного театра им. Ч. Айтматова, где служил два года. Конечно, это небольшой срок, но я действительно кайфовал от процесса. У меня были и второстепенные, и главные роли, все очень интересные. Но в какой-то момент я почувствовал, что из меня наружу рвется музыка, и я хочу заниматься ей. Следующие полгода пытался совмещать музыку и театр. Это оказалось чрезвычайно сложно. Я разрывался в разные стороны и в итоге не получал желаемого результата ни там, ни здесь. Хорошо подумав над тем, что мне дороже, выбрал музыку. Она оказалась роднее.
Вы из Бишкека, но в какой-то момент решили уехать в Москву. Почему? И как вас приняла столица?
Когда я стоял перед выбором - театр или музыка, ко мне пришла мысль, что та музыка, которую я хочу писать, не будет актуальна на моей родине. Мне больше нравятся этнические мотивы, а в современном Бишкеке востребованы совершенно другие стили. Будущего у моего творчества там не было. Чтобы развиваться и понять, в нужном ли направлении ты идёшь, необходимо сменить обстановку. Так я попал в Москву. Город принял меня интересно. Первая работа - это детский аниматор. На первоначальном этапе главное было обеспечить себя, чтобы родители не переживали.
Довольно чувствительный вопрос. Многие русские из стран Центральной Азии отмечают, что приезжая в Россию, чувствуют себя чужими, несмотря на то, что говорят на русском. Ощущается разница в менталитетах. Вам знакомо это? И какую отличительную черту жителей Бишкека вы сохранили в себе?
Такого чувства у меня не было. Наверное, потому что я был на некоем кураже, не уставал восхищаться масштабами Москвы и был увлечен совсем другим. Люди, действительно, здесь другие, но для меня это не было шоком. Я понимал, что менталитет будет отличаться, когда уезжал с родины. Меня волновала только моя цель, и ко всяким подобным мелочам старался относиться прагматично. В итоге привык к новому для меня укладу жизни, но сохранил частичку Бишкека - это воспитание в духе уважения к старшим.
Влад Зотов: «Этно выбрало меня»
Как получилось, что вы выбрали этнонаправление? И как этника в целом интегрируется в современную культуру?
Скорее, этно выбрало меня. С самого детства мне попадались различные фольклорные группы. Их музыка сразу же захватила меня, и я не мог ни о чем другом думать, казалось, даже уходил в гипноз. Мне было непонятно, почему так происходит. Когда взрослым начал вслушиваться в текст, мелодии, я понял, что вижу в этой музыке себя. Фольклорное творчество может интегрироваться в современную культуру и делается это руками, таких как я - фанатов этники. Мы показываем слушателям, как можно создавать новую музыку на основе народных мотивов.
Вы пишете песни?
Я пишу и тексты, и музыку. В последнее время стараюсь делать и полуаранжировки перед тем, как отдать материал главному аранжировщику. Он, конечно, все делает на высшем уровне, но я тоже стараюсь этому обучаться.
Нормально ли для музыканта иметь кумира? И есть ли он у вас?
Этот вопрос мне задавали часто. Честно сказать, у меня никогда не было кумира. То есть были люди, которыми я восхищался, но делал это умеренно, без фанатизма. Я больше учился у таких музыкантов, изучал, чего бы из их творчества можно взять на вооружение. Вокальные приемы и все в этом роде. А вот собирать плакаты, автографы, ждать концертов - нет, такого не было. Я думаю, что нет разницы музыкант или не музыкант. Просто есть люди эмоциональные, у которых есть кумиры, я же отношусь к тем, кто хочет научиться чему-то у талантливых личностей.
Как вы считаете, почему шоу-бизнес ассоциируется в обществе со скандалами? И можно ли находиться вне шоу-бизнеса, при этом продолжая строить музыкальную карьеру?
Все, что делается в шоу-бизнесе, делается ради внимания людей. А большинству нравится наблюдать за скандалами и интригами. Такую тенденцию задаёт общество. Возможно, когда-нибудь все изменится, и в приоритете появится, к примеру, хорошая музыка. Оставаться вне шоу-бизнеса можно. Есть много примеров творческих личностей, которые не лезут в скандалы и при этом очень популярны. Johnny, HammAli&Navai - об их жизни почти ничего не слышно, а число поклонников только растёт.
В шоу «Голос» ведь тоже не обошлось без скандалов. Почти каждый сезон сопровождается новыми «разоблачениями», но музыканты все равно идут на кастинг, а зрители следят за выпусками. Как думаете, почему так происходит? И что вам дало участие в шоу?
Скандалы на шоу случались и не раз. Я думаю, дело в том, что это масштабный проект, который транслируется на федеральном канале, поэтому всегда будет много людей, которые и поддерживают, и критикуют его. Чтобы «потопить» проект, противники будут делать все, выворачивать наружу сплетни и интриги, остающиеся за кулисами. Я сильно в это не углублялся, слышал только со стороны, потому что был занят своим творчеством и карьерой. Музыканты будут идти на проект, потому что это, в первую очередь, пиар. Я, например, сразу же попал в СМИ, в которые попасть не так просто, обзавелся фанатами. «Голос» даёт небольшой толчок начинающим исполнителям.
Это был ваш первый опыт участия в телевизионном шоу? Как до этого вы пытались заявить о себе?
Да, это был вообще самый первый вокальный конкурс в моей жизни. Я не знал как все устроено и каверы до того момента не пел, только авторское. Было сложно, но интересно. Как и все молодые артисты, я также пробовал заявить о себе в социальных сетях.
На данный момент вы уже успели выступить на крупных площадках в СНГ. Куда стремитесь теперь?
Я не стремлюсь выступить на всех крупных площадках, просто так получается, что нас приглашают. В этом видны старания директора. Главное, чтобы мою музыку услышало больше людей - к этому я стремлюсь.
Вы никогда не испытывали страх по поводу внезапного творческого кризиса?
Без творческого кризиса не будет продвижения. Если все идёт только вверх - это плохо, если все идёт только вниз - это тоже плохо. Если падения сменяются взлетами, и так циклично повторяется, это самая лучшая стратегия продвижения в любой сфере деятельности, не только в музыке.
На каком этапе у исполнителей обычно появляются фанаты? Вы помните, когда они появились у вас?
Когда музыка становится популярной. В моем случае это произошло, когда в TikTok залетело два трека - «Рассвет» и «Моя». Кто-то делился моими песнями, делал посты обо мне. Было даже как-то неудобно, что ради меня все это делают, но постепенно начал привыкать.
Влад Зотов: «Этно мені таңдады»
Ол бала кезінен ән айтуды ұнататын, бірақ оның айтуынша, ол мұны кейінірек үйренген. Бүгінде оның жұмысы түпнұсқа этникалық мотивтердің заманауи болып көрінетінін дәлелдейді. Ол тыңдаушыларға әлеуметтік желілерде танымал болған «Менің» және «Таң» тректері арқылы танымал. Орындаушы және ән жазушы Влад Зотов FRESH CITY-ге берген сұхбатында өзінің театр тәжірибесі, Мәскеуге көшуі, шығыс менталитеті, «Дауыс» вокалдық шоуына қатысу және шығармашылық дағдарыстардың күтпеген пайдасы туралы айтты.
Ән айта бастаған кезіңіз есіңізде ме?
Мұның бәрі ерте балалық шақтан басталды. Алғашқы қойылымдар кейбір отбасылық мерекелерде болды. «Влад, ән айтайық!» – деп сұрады маған отбасы мүшелері. Мен үлкен қуанышпен орындыққа шығып, «айқайлай бастадым». Әрине, ол кезде мен кәсіби түрде емес, тіпті интуитивті түрде ән айттым. Жастайымнан дарынды болдым деп айта алмаймын. Менің вокалымды шыңдауға тек ұзақ мерзімді жұмыс көмектесті. Соған қарамастан мен бала кезімнен өнер көрсетіп келемін.
Бастапқы мақсат атақты болу болды ма?
Шынымды айтсам, мақсат болған жоқ, арман болды. Бастапқыда музыка мен үшін хобби болды; Мен мұны кәсіби түрде бастаймын деп ойламадым. Бір жағынан ата-анам мені неғұрлым күрделі мамандыққа дайындады – мен экономика факультетін бітірдім. Екінші жағынан, арман мені хоббиімді өмірлік жұмысыма айналдыруға итермеледі. Кейін атақты болу мақсаты келді. Бір кезде ол басқа тілектерден жоғары болды.
Барлық музыканттар танымал болуды және танымал болуды қалайды. Неліктен деп ойлайсыз? Бұл жай ғана төлем мәселесі емес екені анық.
Музыканттар, ең алдымен, жасаушылар. Олар біреуге көмектесу, бағыттау, шабыттандыру үшін жасайды. Әрбір музыкант кері байланыс алғысы келеді, өйткені бұл өсу үшін ең жақсы мотивация. Сондықтан танымал болу армандары - оның музыкасын неғұрлым көп адамдар естісе, соғұрлым ол кері байланыс алады. Мысалы, мен адамдарға өз өміріне басқа көзқараспен қарауға көмектескім келеді, проблемалардың көпшілігі күнделікті нәрселерден туындайтынын және оның шешімі ұсақ-түйек нәрселерде екенін түсінуге көмектескім келеді. Адамдар музыкасыз өмір сүре алмайды. Ғаламшарды қандай жаһандық саяси немесе экономикалық оқиғалар тербетсе де, музыка әрқашан естіледі. Белгілі бір дәрежеде музыка әлемді билейді.
Сіз бүгінде мыңдаған халықтың алдында өнер көрсетіп жүрген әртіссіз, бірақ бір кездері театрда жұмыс істедіңіз. Бұл кезең туралы не есте қалды?
Мен Славян университетінің театр студиясын бітірдім, онда экономист мамандығын алдым. Бізде эстетикалық тәрбие болды, әр оқушы бір бағытты – вокал, театр және т.б. таңдауы керек. Мен театрды таңдадым, өйткені бұл мен үшін жаңалық болды, мен оның қандай қолөнер түрі екенін білуге қызығатынмын. Онда ол Қырғыз Республикасының халық әртісі Лариса Любомудровамен танысып, соның арқасында Ресей мемлекеттік театрының труппасына қосылды. Ч. Айтматов, онда екі жыл қызмет етті. Әрине, бұл аз уақыт, бірақ процесс маған өте ұнады. Менде кіші рөлдер де, басты рөлдер де болды, барлығы өте қызықты. Бірақ бір кезде ішімнен музыканың жарылып бара жатқанын сезіндім, соны орындағым келді. Келесі жарты жылда мен музыка мен театрды біріктіруге тырыстым. Бұл өте қиын болып шықты. Мен әртүрлі бағытта жыртылдым және соңында бұл жерде де, мұнда да қажетті нәтиже алмадым. Маған не қымбат екенін мұқият ойластырып, музыканы таңдадым. Ол қымбатырақ болып шықты.
Сіз Бішкектенсіз, бірақ бір сәтте Мәскеуге кетуді шештіңіз. Неліктен? Ал елорда сізді қалай қабылдады?
Мен таңдау алдында тұрғанда – театр немесе музыка, мен жазғым келген музыканың туған жерімде өзектілігі жоқ шығар деген ой келді. Мен этникалық мотивтерді ұнатамын, бірақ қазіргі Бішкекте мүлдем басқа стильдер сұранысқа ие. Ол жақта менің шығармашылығымның болашағы жоқ еді. Дамыту және дұрыс бағытта бара жатқаныңызды түсіну үшін қоршаған ортаны өзгерту керек. Осылайша Мәскеуге келдім. Қала мені қызықты қабылдады. Алғашқы жұмысым балалар аниматоры болды. Бастапқы кезеңде ең бастысы ата-анаңыз уайымдамауы үшін өзіңізді қамтамасыз ету болды.
Өте сезімтал мәселе. Орталық Азия елдерінен келген көптеген орыстар Ресейге келгенде орыс тілінде сөйлегенімен, өздерін бөтен адамдай сезінетінін атап өтеді. Менталитетінде айырмашылық бар. Бұл сізге таныс естіледі ме? Ал сіз өзіңізде Бішкек тұрғындарының қандай ерекшелігін сақтап қалдыңыз?
Менде ондай сезім болған жоқ. Белгілі бір көңіл күйде болғандықтан, Мәскеудің ауқымына тамсанудан жалықпадым және мүлде басқа нәрсеге баурадым. Мұнда адамдар әртүрлі, бірақ мен үшін бұл таң қалмады. Мен елден кеткенде менталитет басқаша болатынын түсіндім. Мен тек өз мақсатыма қатысты болдым, мен осындай ұсақ-түйектің бәрін прагматикалық тұрғыдан қарастыруға тырыстым. Нәтижесінде мен үшін жаңа өмір салтына үйрендім, бірақ Бішкектің бір бөлігін сақтап қалдым – бұл үлкенді сыйлау рухындағы тәрбие.
Этникалық бағытты таңдауыңыз қалай болды? Ал жалпы этностық қазіргі мәдениетке қалай кіріктірілген?
Қайта, ұлтым мені таңдады. Бала кезімнен түрлі фольклорлық ұжымдарды кездестірдім. Олардың музыкасы мені бірден баурап алды, мен басқа ештеңе туралы ойлана алмадым, тіпті гипнозға да кіріп кеткендей болдым. Неліктен бұлай болып жатқаны маған түсініксіз болды. Мәтін мен әуендерді ересек кезімде тыңдай бастағанда, мен өзімді осы музыкадан көргенімді түсіндім. Фольклорлық шығармашылықты заманауи мәдениетке біріктіруге болады және бұл мен сияқты адамдардың қолымен - этникалық жанкүйерлермен айналысады. Біз тыңдаушыларға халықтық мотивтерге негізделген жаңа музыканы қалай жасау керектігін көрсетеміз.
Сіз ән жазасыз ба?
Әннің сөзін де, музыкасын да жазамын. Соңғы кездері материалды басты аранжировкаға бермес бұрын жартылай аранжировка жасауға тырыстым. Ол, әрине, бәрін жоғары деңгейде жасайды, бірақ мен де мұны үйренуге тырысамын.
Музыканттың кумирінің болуы қалыпты жағдай ма? Ал сізде бар ма?
Маған бұл сұрақты жиі қоятын. Шынымды айтсам, менде ешқашан кумир болған емес. Яғни, мен таңданатын адамдар болды, бірақ мен оны қалыпты жағдайда, фанатизмсіз жасадым. Мен осындай музыканттармен көбірек оқыдым, олардың шығармашылығынан не алатынымды зерттедім. Вокалдық техника және т.б. Бірақ плакаттар, қолтаңбалар жинау, концерттерді күту - жоқ, бұл болмады. Менің ойымша, музыкант болу немесе жоқтың айырмашылығы жоқ. Айдолдары бар эмоционалды адамдар бар, бірақ мен дарынды адамдардан бірдеңе үйренгім келетіндердің бірімін.
Шоу-бизнес қоғамда неліктен жанжалмен байланысты деп ойлайсыз? Ал музыкалық мансапты құруды жалғастыра отырып, шоу-бизнестен тыс болу мүмкін бе?
Шоу-бизнесте жасалып жатқан нәрсенің бәрі халықтың назарын аудару үшін жасалады. Ал көпшілік жанжалдар мен интригаларды көргенді ұнатады. Бұл үрдісті қоғам белгілейді. Мүмкін, бір күні бәрі өзгереді және, мысалы, жақсы музыка басымдыққа айналады. Шоу-бизнестен тыс қалуға болады. Шығармашылық тұлғалардың дау-дамайға араласпайтын және сонымен бірге өте танымал болған мысалдары көп. Джонни, ХаммАли&Навай - олардың өмірі туралы ештеңе естілмейді, бірақ жанкүйерлер саны өсіп келеді.
«Дауыс» шоуы да жанжалсыз болмады. Әрбір дерлік маусым жаңа «аяндармен» бірге жүреді, бірақ музыканттар әлі де кастингке барады, ал көрермендер шығарылымдарды бақылайды. Неліктен бұл орын алады деп ойлайсыз? Ал шоуға қатысу сізге не берді?
Шоудағы жанжалдар бірнеше рет болды. Әңгіменің мәні мынада деп ойлаймын, бұл федералдық арнада көрсетілетін ауқымды жоба, сондықтан оны қолдайтындар да, сынайтындар да көп болады. Жобаны «батып тастау» үшін қарсыластар сахнаның артында қалған өсек пен интриганы шығару үшін қолдан келгеннің бәрін жасайды. Мен оған тереңірек барған жоқпын, тек сырттан естідім, өйткені мен шығармашылығыммен және мансабыммен айналыстым. Музыканттар жобаға барады, себебі бұл, ең алдымен, PR. Мысалы, мен бірден кіру оңай емес БАҚ-қа кіріп, жанкүйерлер жинадым. «Дауыс» жаңа бастаған орындаушыларға кішкене серпін береді.
Бұл сіздің телешоуға бірінші рет қатысуыңыз ба? Бұрын өзіңізді қалай танытуға тырыстыңыз?
Иә, бұл менің өмірімдегі ең алғашқы вокалдық байқау болды. Мен бәрінің қалай жұмыс істейтінін білмедім және осы уақытқа дейін каверлерді айтқан жоқпын, тек түпнұсқалар. Бұл қиын болды, бірақ қызықты болды. Барлық жас өнерпаздар сияқты мен де әлеуметтік желіде өзімді танытуға тырыстым.
Қазіргі уақытта сіз ТМД-ның ірі алаңдарында өнер көрсетіп үлгердіңіз. Қазір қайда бара жатырсың?
Мен барлық ірі орындарда өнер көрсетуге тырыспаймын, бізді шақырады. Бұл режиссердің қайраттылығын көрсетеді. Ең бастысы, менің музыкамды көбірек адамдар естиді - мен осыған ұмтыламын.
Сіз кенеттен шығармашылық дағдарыстан қорқып көрдіңіз бе?
Шығармашылық дағдарыссыз ілгерілеу болмайды. Егер бәрі көтерілсе, бұл жаман; егер бәрі төмендеп кетсе, бұл да жаман. Егер құлдыраулар көтерілуге жол берсе және бұл циклдік түрде қайталанса, бұл тек музыкада ғана емес, қызметтің кез келген саласында ең жақсы жылжыту стратегиясы.
Орындаушылар әдетте қай кезеңде жанкүйерлер жинайды? Оларды қашан алғаныңыз есіңізде ме?
Музыка танымал болған кезде. Менің жағдайда, бұл екі трек ТикТокке - «Таң» және «Менікі» ұшқан кезде болды. Біреу менің әндеріммен бөлісті, мен туралы посттар жазды. Барлығының мен үшін осылай істеп жатқаны тіпті ыңғайсыз болды, бірақ мен оған біртіндеп үйрене бастадым.
