Имя Владимира Олеговича Баяндина - музыканта, преподавателя флейты музыкального колледжа им. Курмангазы, руководителя ансамбля «Атамекен» - хорошо известно в музыкальных кругах. Его воспитанники учатся в престижных консерваториях Казахстана и России, играют в составах ведущих оркестров страны. А ансамбль, который он создал, является непременным участником всех значимых культурных событий города. Коллектив также выступал перед первыми лицами страны и иностранными делегациями. Первоначальное название ансамбля - «Классика».
Автор: Редакция Fresh City
Вклад педагога в развитие культуры региона отмечен высокой наградой - медалью Ы. Алтынсарина. Звание «Мастер», высшая педагогическая квалификация, - ещё одно подтверждение признания его заслуг.
Владимир Олегович родом из Семипалатинска. Именно там, будучи мальчишкой, он увлёкся музыкой. Консерваторию окончил в Алма-Ате и там же познакомился со своей будущей супругой Альбиной Оразовной Мусакуловой, которая и уговорила мужа переехать в Уральск, откуда она сама родом. Практически сразу он стал преподавать в музыкальном колледже и создал ансамбль деревянных духовых инструментов, в состав которого вошли четыре музыканта. С годами коллектив неоднократно менялся, но неизменным в нём остаётся трио - сам Владимир Олегович (флейта), его супруга Альбина Оразовна (фортепиано) и Валерий Евгеньевич Пузаткин (гобой).
Первые годы музыканты играли в классах колледжа после занятий, разучивали новые мелодии, оттачивали уровень исполнительского мастерства. - Впервые коллектив выступил на юбилее Валентины Плетнёвой в ДМШИ № 1 в 1986 году. Нас тогда заметил директор областной филармонии Донедиль Кажимов, который сразу же пригласил работать. В составе четырёх человек нас зачислили в штат филармонии, - вспоминает Владимир Олегович. - В то время в городе больше было развито эстрадное направление, а классической музыки - мало, - рассказывает Альбина Оразовна. - На первом этапе становления наш ансамбль поддержал художественный руководитель филармонии, ветеран Великой Отечественной войны Юрий Иванович Савельев. Это был человек высокой интеллигентности, представитель советской профессуры. Он находил нам ноты старинных музыкальных произведений - в то время это было достаточно сложно - сам аранжировал их. Мы бережно храним память о Юрии Ивановиче: по его биографии снят документальный фильм, а его аранжировки до сих пор звучат на наших концертах.
После отъезда Льва Барковского (фагот) в Саратов в ансамбле играла виолончелистка Елена Бородулина. Сотрудничал М. Ф. Елизаров (кларнет). Мы расширяли репертуар, начали играть произведения композиторов - представителей стилей романтизма и импрессионизма. На 20-летие ансамбля Лев Барковский приехал из Саратова. В настоящее время он работает в Саратовской консерватории имени Собинова. Мы по-прежнему поддерживаем связь.
Неоднократно ансамбль принимал участие в престижных музыкальных конкурсах. Сначала попробовал свои силы на открытом Всероссийском конкурсе в Сызрани, где был отмечен грамотой в одной из номинаций. В 2006 году «Классика» стала дипломантом международного конкурса «Современное искусство и образование», который проходил в Москве. Именно тогда у музыкантов появились костюмы XVIII века - их сшили в мастерской Большого театра по историческим эскизам. Там же изготовили парики и обувь.
До переименования музыканты несли в массы в первую очередь классическую музыку и для этого использовали самые разные методы просветительской работы. Один из концертов был посвящён творчеству короля Пруссии Фридриха Второго, который сочинил немало музыкальных произведений и сам играл на флейте. Концерт «Моцарт и Сальери» поставлен как мини-спектакль, на котором звучала музыка этих двух великих композиторов и демонстрировались кадры одноимённого фильма, снятого по мотивам «Маленьких трагедий» Пушкина. Древнегреческая легенда о происхождении флейты воплотилась на концерте, посвящённом юбилею Владимира Олеговича Баяндина. В репертуар вошла музыка Востока - на этом концерте исполнялись произведения композиторов Казахстана и Средней Азии, в том числе нашего земляка Назиба Жиганова. Сейчас коллектив переименован в «Атамекен», но художественный руководитель уверен, что это только добавило перспектив. Список произведений, которые стали играть музыканты, расширился.
О работе Владимир Олегович может говорить бесконечно много, но всё-таки основной своей деятельностью он считает педагогику. Его гордость - его ученики. К нему они приходят как неоперившиеся птенцы, а в его руках превращаются в белых лебедей. У него - десятки учеников. Одни учатся в Астане, Алматы, Казани, другие уже работают. Но сколько бы лет ни прошло, ученики не забывают своего любимого учителя. Если приезжают на каникулы или гастроли в родной город - обязательно заходят в музыкальный колледж им. Курмангазы, где всегда могут застать Владимира Олеговича и познакомиться с его новыми воспитанниками.
- Он очень добрый человек, замечательный педагог, который любит своих учеников. А они относятся к нему как к родному отцу. В каждого он вкладывает частичку своего сердца, - говорят коллеги.
Человек по своей натуре очень скромный, Владимир Олегович не любит рассказывать о себе, тем более - перечислять свои регалии. Он просто продолжает делать дело, которому посвятил всю свою жизнь: учит музыке своих учеников, руководит талантливым музыкальным коллективом и дарит своё исполнение зрителям.
Владимир Баяндин - флейта маэстро
Владимир Олегович Баяндиннің аты – музыкант, атындағы музыкалық колледждің флейта оқытушысы. «Атамекен» ансамблінің жетекшісі Құрманғазыны музыкалық орта жақсы біледі. Оның шәкірттері Қазақстан мен Ресейдің беделді консерваторияларында білім алып, еліміздің жетекші оркестрлерінде өнер көрсетеді. Ал ол құрған ансамбль қаладағы барлық маңызды мәдени шаралардың таптырмас қатысушысы. Команда еліміздің жоғары лауазымды тұлғалары мен шетелдік делегациялардың алдында да өнер көрсетті. Ансамбльдің бастапқы атауы «Классика» болды.
Ұстаздың облыс мәдениетін дамытуға қосқан үлесі жоғары марапат – Y медалімен марапатталды. Алтынсарина. Ең жоғары педагогикалық біліктілік «Шебер» атағы оның еңбегінің мойындалғанының тағы бір дәлелі.
Владимир Олегович Семейден. Бала кезінде ол музыкаға қызығушылық танытты. Ол Алматыдағы консерваторияны бітіріп, болашақ жары Альбина Оразқызы Мұсақұловамен танысып, күйеуін өзі тұратын Оралға көшуге көндірді. Бірден дерлік ол музыкалық колледжде сабақ бере бастады және төрт музыканттан тұратын ағаш үрмелі аспаптар ансамблін құрды. Осы жылдар ішінде команда бірнеше рет өзгерді, бірақ трио өзгеріссіз қалды - Владимир Олеговичтің өзі (флейта), оның әйелі Альбина Оразовна (фортепиано) және Валерий Евгеньевич Пузаткин (гобой).
Алғашқы жылдары музыканттар сабақтан кейін колледжде ойнап, жаңа әуендерді үйреніп, орындаушылық шеберліктерін шыңдады. – Топ алғаш рет 1986 жылы №1 балалар музыкалық өнер мектебінде Валентина Плетневаның мерейтойында өнер көрсетті. Бізді облыстық филармонияның директоры Донеділ Қажымов байқап, бірден жұмысқа шақырды. Төрт адамнан тұратын топ болып филармонияның құрамына кірдік, деп еске алады Владимир Олегович. «Ол кезде қалада эстрада жанры дамыған, классикалық музыка аз болатын, – дейді Альбина Оразқызы. – Біздің ансамбльді құрудың алғашқы кезеңінде филармонияның көркемдік жетекшісі, Ұлы Отан соғысының ардагері Юрий Иванович Савельев қолдау көрсетті. Ол жоғары парасатты адам, кеңес профессорларының өкілі болды. Ол бізге ежелгі музыкалық шығармалардың ноталарын тапты - ол кезде бұл өте қиын болды - ол оларды өзі өңдеді. Біз Юрий Ивановичтің естелігін мұқият сақтаймыз: оның өмірбаяны негізінде деректі фильм түсірілді, оның аранжировкалары әлі күнге дейін концерттерімізде естіледі.
Лев Барковский (фагот) Саратовқа кеткеннен кейін ансамбльде виолончелист Елена Бородулина ойнады. М.Ф. Елизаровпен (кларнет) ынтымақтасады. Біз репертуарымызды кеңейтіп, романтизм мен импрессионизм стильдерін бейнелейтін композиторлардың шығармаларын ойнай бастадық. Ансамбльдің 20 жылдығына Саратовтан Лев Барковский келді. Қазіргі уақытта Саратов Собинов атындағы консерваторияда жұмыс істейді. Әлі де хабарласып тұрамыз.
Ансамбль бірнеше мәрте беделді музыкалық байқауларға қатысқан. Алдымен Сызрань қаласында өткен Бүкілресейлік ашық жарыста бағымды сынап, бір номинация бойынша дипломмен марапатталдым. 2006 жылы «Классика» Мәскеуде өткен «Заманауи өнер және білім» халықаралық байқауында дипломант атанды. Сол кезде музыканттар 18 ғасырдан костюмдер алды - олар Үлкен театр шеберханасында тарихи эскиздер бойынша тігілген. Онда парик пен аяқ киім де тігілген.
Атын өзгертуге дейін музыканттар ең алдымен классикалық музыканы бұқараға жеткізіп, бұл үшін тәрбие жұмысының сан алуан әдістерін пайдаланды. Концерттердің бірі көптеген музыкалық шығармалар жазған және өзі сыбызғыда ойнаған Пруссия королі Фредерик II-нің шығармашылығына арналды. «Моцарт пен Сальери» концерті шағын спектакль ретінде қойылды, онда осы екі ұлы композитордың музыкасы орындалды және Пушкиннің «Кішкентай трагедиялары» желісі бойынша аттас фильмнің кадрлары көрсетілді. Сыбызғының пайда болуы туралы ежелгі грек аңыз Владимир Олегович Баяндиннің мерейтойына арналған концертте жүзеге асты. Репертуарында Шығыс музыкасы болды - бұл концертте Қазақстан және Орта Азия композиторларының, оның ішінде жерлесіміз Назиб Жигановтың шығармалары орындалды. Енді ұжымның аты «Атамекен» болып өзгертілді, бірақ көркемдік жетекші бұл тек болашақты арттыратынына сенімді. Музыканттар ойнай бастаған шығармалардың тізімі кеңейді.
Владимир Олегович өз жұмысы туралы шексіз айта алады, бірақ ол әлі де педагогиканы өзінің негізгі қызметі деп санайды. Оның мақтанышы – шәкірттері. Олар оған жас балапан болып келеді де, қолында ақ аққуларға айналады. Оның ондаған шәкірттері бар. Біреулері Астана, Алматы, Қазан қалаларында оқиды, енді біреулері жұмыс істеп жатыр. Қанша жыл өтсе де шәкірттері сүйікті ұстазын ұмытпайды. Туған жеріңізге демалысқа немесе гастрольге келсеңіз, міндетті түрде атындағы музыкалық колледжге барыңыз. Құрманғазы, олар әрқашан Владимир Олеговичті тауып, оның жаңа шәкірттерін кездестіре алады.
– Ол өте мейірімді адам, шәкірттерін жақсы көретін тамаша ұстаз. Және олар оған өз әкесіндей қарайды. Әркімге жүрегінің бір бөлігін салады дейді әріптестері.
Табиғаты бойынша адам өте қарапайым, Владимир Олегович өзі туралы айтуды ұнатпайды, оның регалиясын тізбелейді. Ол бар өмірін арнаған ісімен айналыса береді: шәкірттеріне музыкадан сабақ беру, талантты музыкалық топты басқарып, көрерменге өз өнерін көрсету.
